Gevarieerd AMVZ-Promsconcert feestelijke start festiviteiten
· leestijd 1 minuut CultuurZEEWOLDE — Traditiegetrouw vormde woensdagavond 26 april het Promsconcert van de AMVZ de aftrap van de festiviteiten rond Koningsdag. Met maar liefst drie muzikale ensembles op volle sterkte was het dringen geblazen op het toneel van Theater The Lux, maar het lukte. De uitverkochte zaal kreeg een gevarieerd programma voorgeschoteld waarvoor na afloop gul werd geapplaudisseerd.
De AMVZ stak van wal met een medley uit de opera La Gazza Ladra (De stelende ekster) van Rossini. Het moest allemaal nog even warm lopen, maar dirigent Marten Miedema had zijn blazers ‘aan een touwtje’, geholpen door een altijd strak opererende slagwerksectie. In fanfare-arrangementen van dit kaliber is de AMVZ vanouds zeer bedreven, en er waren er meer. Zo werd het gedeelte na de pauze ingeluid met een fraaie ode aan Ierland, met uiteraard de knipoog naar Ierse folksong en Ierse folklore, gecompleteerd met iconische beelden van het Ierse landschap. Ook aan verwijzing naar 4 en 5 mei was gedacht. In die context klonk een deel uit ‘Tot de Doden’ van componist Rob Goorhuis, en ‘Song of Freedom’ van Jan de Haan. Stemmig én feestelijk gebracht.
Gasten waren het ‘Gelegenheidscombo Linda en friends’ met jazzy intermezzo’s, en Oecumenisch Koor ‘Voice’. Na de coronaperiode hebben veel Zeewolder vocale ensembles aangegeven het moeilijk te hebben, of moesten zelfs het loodje leggen. Zo niet Voice! Alle stemsoorten waren numeriek op voldoende sterkte, en eenmaal in actie bleek de onderlinge saamhorigheid een factor van belang. Nummers als ‘Rythm of Life’ uit de musicalfilm ‘Sweet Chartity’ en het overbekende ‘Zing, vecht…’ van Ramses Shaffy werden energiek en met overgave gepresenteerd. Een heel positieve uitzondering op de teloorgang van veel vocaal initiatief in Zeewolde.
Met een arrangement van ‘Music’ van John Miles, uitgevoerd door alle muzikanten en vocalisten samen, werd de avond uitbundig afgesloten. Dankbaar applaus van het enthousiaste publiek volgde. Het is vaker opgemerkt: Zeewolde houdt van tradities, en dit is er een van. “Tot volgend jaar maar weer”, klonk het bij het afscheid. En dat zegt genoeg.
