“En Maestro Zeewolde 2023 is… Samantha!”

ZEEWOLDE — Even zag het er naar uit dat een pasgeboren Zeewolder traditie al weer vlot verleden tijd zou zijn, want corona mikte een volgende editie van ‘Maestro Zeewolde’ aanvankelijk uitzichtloos uit de agenda. Maar zie daar: klokke acht was Theater The Lux zaterdagavond 11 november afgevuld met verwachtingsvol publiek, klaar voor ‘Maestro Zeewolde’ nummer drie. Had de AMVZ tóch de draad weer opgepakt. En hoe!

Alle hulde aan ‘ons’ fanfareorkest. Doe het maar eens: drie repetities lang ongewoon alert zijn onder ongewone handen, vervolgens vijf kandidaten in twee stukken per persoon tot hun recht laten komen in een aaneengesloten voorronde, en dan nog eens drie maal hetzelfde lastige stuk uitvoeren, onder drie verschillende dirigenten in de finaleronde. Vooral in de aanpak van dat finalestuk ‘Dimitri’, prachtige filmmuziek van Rodney Newton, toonde de AMVZ zich uitermate flexibel. Heel ‘gemakkelijk’ namen drie blazers op drie verschillende instrumenten achtereenvolgens de solopartij voor hun rekening: bugel (Jelmer), trompet (Catharina) of saxofoon (Marit), het maakte echt niet uit. Vaardig, handig, en niet van de wijs te brengen, dát is de AMVZ.

Spreekstalmeester Mannes Schoppink nam met een uitgebreide voorstelronde een lange aanloop voor de eerste fanfareklanken over het publiek golfden, maar toen ging het dan ook van een leien dakje. Sietze Jager, Samantha de Vries, William de Graaf, Henk Krol en Bert van de Kuilen vertoonden hun dirigeerkunsten naar beste vermogen, voor het publiek breed in beeld gebracht op een groot scherm. Henk Krol, sinds een jaartje naast BN’er ook Bekende Zeewoldenaar, moet gedacht hebben: “Veel muzieknoten? Dan ook een vrolijke noot!”. Hij zorgde voor hilariteit toen hij tijdens zijn tweede beurt, ‘The Pink Panther’, opzichtig tussen de panden van z’n slipjas graaiend een panterstaart tevoorschijn haalde die bijna tot de vloer reikte, en vrolijk meedeinde op de maat van de muziek. Dat ging er wel in!

Dat het in een wedstrijd als Maestro gaat om ‘de beste dirigent’ is wellicht een open deur. Maar of het enthousiaste publiek, inclusief luidruchtige ‘fanclubs’, in de publieksronde zonder uitzondering de vraag ‘wie vind je de beste dirigent’ naar eer en geweten beantwoordt, dat is niet altijd met zekerheid te zeggen. Een format met (deels) beoordeling door publiek loopt nu eenmaal kans op scheefgroei, is er zogezegd inherent aan. Gelukkig kwam het goed. In de beslissende ronde was het helemaal aan de vakjury om Henk Krol, Samantha de Vries en William de Graaf letterlijk de maat te nemen, en te bepalen wie zich uiteindelijk ‘Maestro Zeewolde 2023’ mocht noemen. Juryleden Titia Bron, Ludger Stuijt en Willem Jan Visser gaven snedig commentaar, waren gul met kwinkslagen en complimenten, maar ook met de nodige kritiek. Naar eer en geweten!

Afgesproken was dat de eindbeoordeling zou gaan over de gehele avond, en niet alleen over de finaleronde. Dat gaf de doorslag, want hoewel Samantha juist in die finaleronde hier en daar een steekje liet vallen sloeg de totale balans uit in haar voordeel. De jury hield in het slotpraatje de spanning er nog even in, maar uiteindelijk sprak Willem Jan Visser het verlossende woord: “Maestro Zeewolde 2023 is Samantha de Vries!” Ze was er dolblij mee, en koos als ‘encore’ het nummer dat haar zeer na aan het dansershart ligt: ‘Sway’, van Michael Bublé. Vol overgave dirigeerde ze het nog een keertje, zonder marimba weliswaar, maar mét die brede lach. Het publiek had een geweldige avond.