Van revalidatie tot triatlon: Marieke van Soest debuteert op Zeewolde Endurance

ZEEWOLDE - Het is zomertijd, dus vanaf nu gaat het vizier van de duursporters vol op de Zeewolde Endurance. En ‘vol’ is treffend, want bij alle onderdelen hangt inmiddels het bordje ‘maximum aantal deelnemers bereikt’.

Een van de gelukkigen die niet hoefde uit te wijken naar de wachtlijst, is de Nijkerkse Marieke van Soest. In haar geval is ‘gelukkig’ minder treffend, want dat heeft haar in het leven niet altijd toegelachen. In 2014 raakte ze in het UMC Utrecht in coma door een aneurysma, terwijl ze daar eigenlijk lag vanwege een infectie aan haar enkel. Doordat ze al in het ziekenhuis lag, kon een operatie haar leven redden. De revalidatie duurde twee jaar, waarbij ze een kunstmatige schedel moest laten plaatsen. Sindsdien is Marieke gedeeltelijk verlamd en afhankelijk van een elektrische rolstoel (of een handmatige rolstoel met éénarmsysteem).

Overwinningen

Mentaal is Marieke echter niet gehandicapt geraakt. Verre van zelfs. Na haar revalidatie pakte zij haar oude sportliefde op, dook het zwembad in, en leerde zichzelf met één arm en één been verschillende zwemslagen aan.  In 2017 en 2018 werd ze Nederlands kampioen op de wisselslag.

In het voorjaar van 2019 besloot de para-atlete ook de fiets te pakken. Eerst op een driewieler, en vanaf maart 2020 op een speciaal voor haar gebouwde tribike: een racefiets waar het achterwiel is vervangen door een speciale as met twee wielen. Of het aan haar doorzettingsvermogen lag, aan haar talent of aan een combinatie van beide, blijft gissen - maar Marieke reeg de overwinningen aaneen, van Nederlands tot Europees kampioen. Zelfs de Paralympische Spelen van Parijs lonkten!

Tegenslag

Maar het geluk lachte haar niet altijd toe. Tijdens de voorbereidingen merkte Marieke op dat ze op haar tribike steeds vaker kracht miste en zich voortdurend zwak en moe voelde. Na uitgebreid onderzoek bleek haar bekkenslagader volledig afgesloten door een scheur. Een operatie herstelde dit, maar betekende wel dat ze maandenlang niet kon trainen.

Gouden medaille

Zodra ze weer kon, zette de fanatieke sportvrouw er een tandje bij. In september, tijdens een tijdrit in Parijs, versloeg ze haar Zwitserse en Deense tegenstandsters met respectievelijk twee en drie minuten verschil. Haar gouden medaille verdiende het om met diamantjes te worden versierd.

Debuut op triatlon

En dan volgt op 5 juli haar debuut op de triatlon tijdens de Zeewolde Endurance. Hoe zij deze voor haar nieuwe sport gaat aanpakken? Marieke, gewend positief te denken, zegt: “De sprintafstand lijkt mij vanwege de snelheid die ik kan halen een goede optie zodat ik niet mijlenver achteraankom. Qua afstanden en conditie zou een langere afstand uitdagender zijn, maar ik ben al lang blij dat ik de 1/8 mag doen en dat is ook uitdaging genoeg voor mij met de wissels. Bij de wissels zorg ik dat er hulp is zodat ik deze kan maken, tijdens de drie onderdelen red ik mij zelfstandig.”

Humor

Op de vraag of haar bredere fiets een nadeel vormt ten opzichte van de slankere racefietsen van haar valide concurrenten, blijkt uit haar antwoord dat Marieke haar gevoel voor humor niet in het UMC is kwijt geraakt: “Als ik nou in de kopgroep zou zitten is het vervelend voor de achterop liggende fietsers, maar op het moment dat ik het water uit kom zullen de meesten al ver weg zijn op het fietsparcours...”

Het bestuur van de Zeewolde Endurance voelt zich vereerd dat Marieke uitgerekend aan hun wedstrijd wil deelnemen. Omdat het credo is dat echt iedereen moet kunnen meedoen, wordt het parc fermé speciaal ingericht op haar aangepaste fiets. Als afsluitende vraag krijgt Marieke te horen of ze “alleen maar” wil proberen te finishen. Marieke, lachend: “Nee hoor, Op deze sprintafstand ga ik proberen te battelen met mijn zus ;-)”