Lijsttrekkers aan het woord (deel 1) | Frans Meijer (GroenLinks-PvdA) wil in de raad laten zien dat het anders kan

ZEEWOLDE – Op woensdag 18 maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Zeewolde Actueel stelt wekelijks één lijsttrekker voor. Aflevering 1: Frans Meijer (GroenLinks-PvdA).

De 68-jarige Frans Meijer woont sinds 1984 in Zeewolde en is diep geworteld in Flevoland. Hij weet eigenlijk niet anders. “Ik ben er geboren en getogen”, begint hij zijn verhaal. “Mijn ouders waren polderpioniers. Ze begonnen in 1946 in Nagele in de Noordoostpolder en hebben het laatste stuk nog helpen droogleggen. Ze kwamen uit de Achterhoek, met het verlangen om een eigen bedrijf te starten.” Die pioniersmentaliteit herkent hij bij zichzelf. “Ik ben ook een trotse Flevolander. Dat pioniersbloed zit in mij.”

In 1981 begon ‘meester Meijer’ op de toen net gestarte lagere school ’t Wold in Zeewolde. “Daarvoor werkte ik in Dronten en Biddinghuizen. In Biddinghuizen had ik al kinderen uit Zeewolde in de klas. In 1981 nam ik ze mee naar ’t Wold.” Zijn leven kreeg verder vorm in Zeewolde, waar hij in 1984 trouwde met Marina. “We hebben drie kinderen die hier groot zijn geworden, maar inmiddels uitgevlogen.”

Lange tijd bleef Meijer – inmiddels meester Frans – werkzaam in het onderwijs. “In 1986 hielp ik de katholieke basisschool De Zevenster opstarten. Daar was ik elf jaar directeur. Dat was een geweldige tijd.” Daarnaast was hij cultureel actief. “Ik heb in Zeewolde het jongerenkoor VOJZ opgericht, het latere Voice. Super dat dat koor na veertig jaar nog steeds bestaat.”

Burgemeester zonder ketting

Meijer staat bekend om zijn drive. “Als ik iets doe, doe ik dat voor de volle honderd procent. En als het moment daar is, pak ik mijn meest dierbare spulletjes in mijn rugzak en neem afscheid. Vol goede moed en nieuwsgierigheid zet ik dan de volgende stap.” Die stap bracht hem naar Almere, waar hij stadsdeelmanager werd. “Ze zochten iemand die met beide voeten in de klei stond. Een burgemeester zonder ketting. Iemand die netwerken opbouwde, die hoorde en voelde wat er speelde, in directe verbinding met het college.”

Die rol paste hem. “Ik was altijd in de stad en nooit op het stadhuis. Met ondernemers, bewoners en organisaties. Met de programma’s die we maakten, gingen we naar het stadhuis en koppelden we beleidsgeld aan wat er leefde.” Later werd hij programmamanager van complexe dossiers. “Als er brand was of iets politiek gevoeligs speelde, kwam het vroeg of laat op mijn bordje terecht. Dat heb ik tot mijn pensioen vorig jaar gedaan.”

Zichtbaar zijn

Zijn motivatie om de politiek in te gaan is helder. “Ik heb altijd iets willen betekenen voor de samenleving. Ik ken veel mensen, heb veel netwerken en weet wat er speelt.” Hij wil zichtbaar zijn. “Ik hoop niet iemand te zijn die alleen op donderdagavond in de raad zit. Ik ben in het dorp, ik ben vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk, actief bij De Verbeelding, ik organiseer mantra-zingen. Mensen mogen me aanspreken op straat.”

Ik wil laten zien hoe het anders kan

Over zijn rol als lijsttrekker zegt hij: “Ze vragen weleens of ik die luis in de pels ben. Ik wil meer zijn. Met een sociaal, progressief en groen geluid wil ik constructief bijdragen aan de toekomst van Zeewolde. Samen met een ploeg jonge mensen. We gáán ervoor. Ik ga voor drie zetels.” Zijn uitgangspunt is duidelijk. “Niet alleen blabla, maar laten zien hoe het anders kan. Ik wil het gesprek organiseren, de verbinding die in deze raadsperiode verloren is gegaan herstellen én voorspélbaar zijn. Ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg. Dat klinkt simpel, maar roept tegelijkertijd op de mouwen op te stropen.”