Zeewolde 40 jaar (deel 45): Nog één keer terugkijken
· leestijd 2 minuten AlgemeenBart Meinema was in 1984 de allereerste gemeentesecretaris van Zeewolde. Cees de Vries werkte in die tijd in Den Haag op het ministerie van Binnenlandse Zaken en had als functie het stroomlijnen van alles wat er in de Zuidelijke IJsselmeerpolders moest gebeuren. De beide heren kijken terug op de begintijd van ons dorp en besluiten daarmee de serie ‘Zeewolde 40 jaar’.
Zelf nadenken
Bart Meinema had al een aardige ambtelijke carrière achter de rug, toen hij in 1979 parttime-directeur Welzijn werd in de toekomstige gemeente Almere. “Maar Zeewolde leek me eigenlijk minstens zo leuk”, lacht de inmiddels 77-jarige Drontenaar. “Op 1 augustus 1983 startte ik samen met bode Herman de Jong in de houten keet naast noodschool ’t Wold. Ik had de afspraak dat ik het een half jaar aan mocht aankijken. Zou het mij of Zeewolde niet bevallen, dan kon ik zó terug naar Almere. Gelukkig klikte het al heel snel.”
Cees de Vries werd in Den Haag ‘mister Flevoland’ genoemd. “Niemand daar had in de gaten wat hier allemaal gebeurde, maar ik vond het fantastisch”, aldus de destijds in Rotterdam wonende ex-ambtenaar. “Ik heb het altijd een voorrecht gevonden dat ik in dit gebied heb mogen werken. Hier werd je gedwongen zelf na te denken. Er was weinig geregeld, je moest alles met elkáár oplossen. Zo ontstonden er dingen die we anders nooit bedacht hadden. Voorheen werkte ik voor Gelderland. Daar was alles in beton gegoten. Flevoland was wel een beetje lastig voor mensen die in een bepaald systeem zaten en daar niet uit konden of wilden komen.”
Nooit spijt
Meinema kwam met zijn vrouw Hetty en drie kinderen aan De Nes te wonen. “Samen met Jan Compagner bouwden we er de eerste woning. Behalve aan het Flevoplein stonden er nog geen andere huizen in Zeewolde. Wilde je er komen, dan moest je tussen de zandpaden en rietvelden door. Onze zoon, die nu vijftig is, ving allemaal muizen, stak ze in zijn zak en ging ermee naar school.”
De Vries weet nog goed dat hij tweede paasdag 1985 met zijn vrouw Annemarie door Zeewolde reed. “Er was nogal laaghangende bewolking en niet echt uitnodigend weer. We zagen wat huisjes aan de Oostergo, Het Som en de Peppel. We stopten aan de Lelyweg, maar Annemarie snapte niet waarom. Ze was heel duidelijk: hier ging ze nóóit wonen. Ik zei toen dat het over tien jaar hartstikke leuk zou zijn. Nou, vond Annemarie, dan moesten we tegen die tijd maar een keer terugkomen. In 1990 kwamen we in Zeewolde te wonen. Ik heb er nooit spijt van gehad, Annemarie ook niet.”
Meinema was na zijn tijd in de polder burgemeester van Vlist (Z.H.) en Cranendonck (‘in het katholieke zuiden’). Toch noemt hij zijn periode als gemeentesecretaris van Zeewolde ‘het meest uniek’. “Ik ben nog steeds blij dat ik dat heb meegemaakt. Ik herinner me nog de discussie waarom we het Kerkplein scheef wilden hebben, over wel of geen bomen in de winkelstraat en wat we met het buitendijkse gebied moesten. Prachtig om dit na zoveel jaren weer terug te zien! Natuurlijk heb ik me destijds ook weleens afgevraagd of ik hier altijd zou willen blijven. In overleg met commissaris Han Lammers heb ik toen gesolliciteerd naar een burgemeesterspost. Lammers vroeg me of ik tegen teleurstellingen kon.”
Link: Cees de Vries geeft een kijkje achter de schermen van de bestuurlijke voorgeschiedenis van Zeewolde.
