Eduard Zuiderwijk wordt honderd: een leven vol muziek, wijsheid en vitaliteit

ZEEWOLDE — Maandag 16 juni vierde Eduard Zuiderwijk een mijlpaal die maar weinig mensen mogen bereiken: zijn honderdste verjaardag. Wat deze bijzondere leeftijd nog indrukwekkender maakt, is dat Eduard nog altijd met volle energie deelneemt aan het leven – als violist, als familieman en als scherpzinnige geest.

(door Jelle Stellingwerf)

Zuiderwijk woont sinds 2007 naast zijn dochter, in een huis dat hij destijds samen met zijn vrouw kocht. Ze waren maar liefst zeventig jaar getrouwd. Inmiddels is zijn echtgenote overleden, maar haar geest leeft voort in de verhalen die Eduard vertelt en in de familie die zij samen grootbrachten: vier kinderen en een inmiddels flinke kring van kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Wat opvalt aan Eduard is zijn vitaliteit. Niet alleen rijdt hij nog steeds zelf auto, ook speelt hij nog als eerste violist in twee orkesten. Zondag 15 juni stond hij op het podium voor een concert – een dag vóór zijn honderdste verjaardag. “Muziek houdt me scherp,” zegt hij. “Maar het is ook de nieuwsgierigheid. Je moet blijven leren, blijven puzzelen, blijven lezen. Stilstand is achteruitgang.”

Zijn liefde voor de viool ontstond in de vijfde klas van de lagere school in Haarlem. “De meester speelde toen nog viool terwijl wij zongen. Dat wilde ik ook. In de oorlog kreeg ik voor het eerst les van een Joodse jongeman. Na acht maanden hield dat plotseling op. Je begrijpt waarom…”

Na de oorlog maakte hij kennis met het Haarlems symfonieorkest en later, tijdens zijn jaren als leraar en schooldirecteur in Amersfoort, bleef de muziek hem begeleiden. Onder andere via de Bach-cantorij in Baarn bleef hij actief als musicus. Inmiddels is het vioolspel niet alleen een hobby, maar een levensader. “Ik mis nooit een repetitie,” lacht hij. “Daar rijd ik gewoon zelf naartoe.”

Naast zijn muzikale bezigheden was Eduard ook intellectueel actief. Na zijn pensionering schreef hij zich in aan de Universiteit Utrecht, waar hij middeleeuws Frans studeerde. Zijn specialisme: het Ancien Français. “Frans is altijd een liefde van me geweest. Taal en muziek, die combinatie houdt je geest jong.”

Eduard prijst ook de medische zorg in Nederland. “Zonder regelmatige controles en goede medicatie zou ik dit misschien niet meer kunnen,” zegt hij dankbaar. “Niet te zwaar worden, gezond leven, en preventief handelen – dat werkt echt.”

Zaterdag 14 juni arriveerden zijn drie zonen, die in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk wonen, om samen met de rest van de familie de verjaardag te vieren. Het werd een dag vol muziek, verhalen en herinneringen – én vooruitblikken, want Eduard denkt nog lang niet aan stoppen. “Zolang ik kan spelen, lezen en puzzelen, ben ik gelukkig.”

En wat is zijn geheim? Eduard glimlacht: “Nieuwsgierigheid. Als je blijft vragen, blijft leren en blijft luisteren, word je misschien wel honderd. En wie weet, nog een beetje meer.”