Bij de les | Opvoedpolitie
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Opvoedpolitie
“Kaft jij haar boeken?” “Ja, dat heb ik gedaan.” “Joh, ze is zestien. Dat kan ze toch zeker wel zelf!” Ik hakkel wat. Dat ik het leuk vind om dat te doen. Dat zij heus wel wat helpt. (Oké, dat laatste is niet helemaal waar).
Ze kijkt me wat meewarig aan: “Je moet toch echt eens leren om je kinderen zelfstandig te laten zijn. Je hebt wel wat beters te doen toch, dan die boeken kaften?” Ik knik weer wat. En gooi het gesprek snel over een andere boeg.
Ze kwam even wat brengen voor school en dronk gelijk een kop koffie bij me. Het gesprek kwam op het opstarten op school en sportclub. Ze vond het zo druk. Ze vertelde over nieuwe fietsen, laptops en toen kwamen we op de boeken. Die ik blijkbaar had gekaft.
Ik vind het dus echt een leuk werkje. Dat kaften. Dochterlief en ik nemen de middag ervoor uitgebreid de tijd om verschillende soorten kaftpapier te kopen in leuke kleurtjes met bijpassende stickers. Daarna dronken we wat bij de Oude Bieb. Dat doen we al jaren zo. Eenmaal thuis legt ze de juiste boeken op de juiste kleur kaftpapier. En dan ga ik er een avondje voor zitten. Met een muziekje aan, kop thee erbij. Met als resultaat: een prachtige stapel boeken. Die er na twee weken niet meer zo mooi uit zien, maar dat boeit niet.
Ik vind het fijn om wat te moederen. Ze is de jongste en ik ben blij dat ze nog thuis woont. Maar dat ik haar zelfstandigheid blijkbaar verpest door haar boeken te kaften had ik me niet gerealiseerd.
Best bijzonder dat ik een opvoedkundige tik op mijn vingers kreeg van iemand die thuis met liefde de lunch van haar man klaarmaakt, zijn afspraken in zijn agenda zet en laatst nog zijn koffer had ingepakt omdat hij anders “weer de helft zou vergeten”.
Maar dat bedenk ik altijd later.
Dochterlief regelt haar zaken prima en soms ook helemaal niet. Typisch zestien. Ze scheurt op haar scooter naar school en sport. En als het regent breng ik haar soms. Vast ook pedagogisch onverantwoord. Maar wel droog.
Gelukkig schuift ze nog regelmatig bij me aan om haar verhalen te vertellen. Met een kop thee. En dan kaft ik haar boeken. Gezellig. Lekker makkelijk voor haar. Met een mega-knuffel als beloning.
Ze wordt al zo snel groot. Dus ik blijf voorlopig gewoon lekker moederen. Die boeken zijn nu toch al gekaft.
