Bij de les | Accu leeg, middag vol
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Accu leeg, middag vol
“Niks vergeten?” Manlief kijkt me vragend aan. Ik schud van nee, en daar gaan we. Op vakantie. Ik ben van de lijstjes, en die streep ik zorgvuldig af. Voor het overzicht pak ik alles graag zelf in; ieder doet wel z’n eigen kleding én manlief doet de fietsen. De mountainbike voor hemzelf en voor mij de elektrische fiets.
Eenmaal over de grens hoor ik een hardgrondig “shit” naast me. “Ik ben de oplader van je fiets vergeten.” Na hem een moment vol ongeloof aangekeken te hebben slik ik in “dat hij alléén die fietsen maar hoefde te doen...” en mompel dan: “tja, niks meer aan te doen.”
Maar eenmaal in Oostenrijk, met al die mooie fietsroutes, was de accu snel leeg. Toen de stoute schoenen aangetrokken en gênant op leur-pad gegaan. Op zo’n Oostenrijkse camping staat het namelijk vol met stellen met fiets. “Goedemiddag, heerlijk hier hè. Ik heb een vraag. Het zit zo; ik zit zonder oplader voor mijn fiets en nou dacht ik: heeft u misschien eenzelfde en zou ik die even mogen lenen?”
Na twaalf stellen en twee koppen thee was ik oplaad-wijzer, maar nog altijd opladerloos. Ik wist inmiddels alles van fietsroutes in de buurt. Van type accu’s, Oostenrijk-uitjes en campingongemakken. Ik wist waar ze vandaan kwamen en hoe lang ze bleven. Als ik nog drie campings verder was gegaan was ik vast ook voor de barbecue uitgenodigd. Mijn sociale oplader zat inmiddels voller dan mijn fiets. Maar alle oplaadstekkertjes pasten helaas niet in mijn fiets.
Totdat een gezellige Bourgondische Brabander me vertelde dat in het dorpje een pension zit. Dat je daar heerlijk kon eten vertelde hij er terloops uitgebreid bij. Die pensionhouder verhuurde vroeger fietsen. Wie weet dat hij wat had.
Ik had de moed al opgegeven. Mijn plan om even een quick fix te hebben bij een mede-camping-bewoner was door al het gebabbel al in rook opgegaan. Ik had net zo goed het plan van manlief kunnen doen: fiets op de auto zetten, naar een stad rijden, fietswinkel zoeken, betalen voor opladen, wachten op een terras tot die vol was. Maar mijn plan leek me sneller en handiger. Niet dus. Maar dat wilde ik hem nog niet vertellen. Dus de stoute slippers weer aan en hup, naar het pension.
En ja hoor, deze vriendelijke Oostenrijker gaf z’n oplader mee te leen. Voor de rest van de week. Er werd bijna geklapt door m’n nieuwe campingvrienden toen ik terug fietste, omdat ‘t gelukt was. Blijkbaar brengt een lege accu meer op gang dan een volle. Maar volgend jaar stop ik die oplader er toch echt zélf in.
