Bij de les | Ongemakkelijk dansen
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ongemakkelijk dansen
“Ik ga dat dus mooi niet doen.” Met een vastberaden hoofd stond hij voor mijn neus. In zijn kielzog een paar van zijn maten. De hele klas had een creatieve opdracht gekregen. Ze moesten dansen.
Ik kan een hele verhandeling hier houden over dat dansen ze leert samenwerken. Iets over comfortzone, respect. Maar ik snap wel dat dit in eerste instantie een mega stomme opdracht is. Alles wat anders is, is awkward.
Net toen ik deze jongens over de streep probeerde te trekken, deden een stel meiden dit al voor mij: “Ah joh, het is toch leuk. Zoek een lekker muziekje of een Tik-Tok dansje, zet een vet petje op.”
Ik zag de eerste barstjes in hun ongenoegen komen. En zowaar dropen ze af. “Mogen we ook een paar Tik-Tok-dansjes achter elkaar plakken?”, vroegen ze nog. Ik zei snel dat dat prima was.
Even later zag ik ze onderuit gezakt dansjes zoeken.
Een ander groepje jongens kwam gierend wat aan me laten zien. Redelijk gelijk, lollige pasjes. Pret hadden ze in elk geval. Ze wilden het buiten gaan opnemen tijdens de volgende les. Of dat mocht. “Tuurlijk, leuk!” Ze hadden zelfs een dresscode bedacht.
Ze hoeven het namelijk niet live uit te voeren. Ze filmen het. En als de hele klas het er mee eens is, mogen de filmpjes klassikaal.
Die avond kreeg ik een mail van een vader. Wat dansen met onderwijs te maken had. Waarom zijn zoon “voor gek moest staan” in de klas. Of ik niet “normaal les” kon geven.
Ik las de mail nog een keer en mailde terug dat ik aan het eind van de week op zijn mail terug zou komen.
De volgende dag polste ik zijn zoon. Met zijn groepje was hij inmiddels al leuk bezig. Hij vond het toch wel oké.
Eind van de week kreeg ik de filmpjes. Sommige hilarisch. Andere prachtig. En ook een paar heel matig, maar met inzet gemaakt.
Ik was trots omdat ze iets hadden gedaan wat awkward was.
Dus mailde ik vader dat zijn zoon helemaal niet voor gek had gestaan. Integendeel. Dat hij mee had gedaan, had samengewerkt, ideeën had ingebracht en zichtbaar plezier had gehad. In een superleuk dansfilmpje in een zelfbedachte outfit met zijn vrienden.
Dansen voelt misschien niet als “echte les”. Maar school is meer dan alleen cijfers en theorie. Leerlingen leren omgaan met ongemak, elkaar, zichzelf, durven en proberen. Ik hoop dat zijn zoon ’t filmpje aan ‘m laat zien.
En, zo eindigde ik mijn mail: “Ik vond ‘t eigenlijk een bijzonder geslaagde les.”
