Bij de les | Verder van de rand
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Verder van de rand
Ken je het verhaal van het jongetje dat uit bed viel? Hij viel dus uit bed, en toen zijn moeder hem vroeg wat er gebeurd was, antwoordde hij: “Ik weet het niet. Ik bleef denk ik te dicht bij waar ik er ben ingestapt.”
Ze had het op een kaart geschreven. En ze bedankte me voor haar zorg voor haar dochter. Ik had haar dochter wegwijs gemaakt toen ze hier net kwam wonen en ik had haar daarna in de klas gehad. Nu heeft ze haar laatste examen achter de rug. Ze gaat van school.
Deze moeder had gemerkt dat ik de afgelopen jaren regelmatig wat harder had gelopen voor haar dochter. Want dochterlief had het niet makkelijk.
De talloze gesprekjes in de pauze of na schooltijd met haar waren mooi. En bovenstaand stukje over het jongetje zijn zo treffend voor dit meisje op de kaart gezet.
Het is namelijk zo verleidelijk om gewoon te blijven waar we instapten en om nooit verder te gaan. Zo makkelijk om hetzelfde te blijven doen. Prik maar eens een tijd twee jaar geleden. Ben je vooruit gegaan? Iets bewust overwonnen?
Deze leerling maakte niet de fout om lekker te blijven waar ze was ingestapt. Ze maakte keuzes. Dat kostte moeite. En toen groeide ze. Niet zozeer haar cijfers. Maar haar mentale welbevinden.
Ik vergeet nooit het moment dat ze wél durfde te presenteren voor de klas. En dat ze tóch mee ging op uitwisseling. Dat ze tegen een docent durfde te zeggen dat ze iets niet wilde. En dat ze verkleed op de laatste lesdag kwam.
Het lijken kleine dingen; maar voor dit bange vogeltje was het de wereld.
Dat kwam niet door de gesprekjes met mij, maar door háár lef. Het hielp haar wellicht wel om verder van de rand af te gaan liggen.
En nu kreeg ik die kaart. Zoals ik haar dochter zag, zo zag deze moeder mij nu. Lief.
De mooiste dingen gebeuren vaak net buiten de plek waar we ooit zijn ingestapt.
Ikzelf moet eerlijk bekennen dat ik dicht bij de rand van mijn bed blijf liggen. Letterlijk dan. Maar dat heeft alles te maken met opvliegers.
