Bij de les | Het ritme van 4 mei
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Het ritme van 4 mei
4 mei heeft in ons dorp geen grootstedelijke allure. Geen camera’s en geen eindeloze mensenmassa’s. Gewoon een stoet mensen die achter de Blue Seals aan loopt richting de begraafplaats. Maar ik vind het elk jaar iets bijzonders.
Die trommels bijvoorbeeld: met alleen slagwerk dat door de straat trekt. En voor je het weet pas je ongemerkt je pas aan. Zo begeleidden zij de stille tocht; de cadans van het ritme zorgt er vanzelf voor dat je gedachten van de dag wegebben.
Halverwege sloot een jongetje aan. In zijn shirt van de vrijwillige brandweer liep hij eerst wat op afstand. Dan weer een stukje achteruit, dan een huppeltje vooruit. Maar zijn blik bleef onafgebroken op die trommels gericht. Volledig betoverd. Alsof hij naar het grootste concert van Nederland stond te kijken. Dat ontroerde me. Zonder uitleg over geschiedenis of vrijheid, maar hij ging er zó in op en was zichtbaar geraakt.
Over geraakt gesproken: ik stapte onderweg in de hondenpoep. Dus terwijl iedereen plechtig bezig was, probeerde ik stiekem mijn schoen langs het gras te schrapen. Heel waardig zag dat er waarschijnlijk niet uit. Maar ach, het paste ook wel weer, want zo perfect hoeft herdenken niet. Er babbelde een kind door de twee minuten stilte heen en ergens achteraan ging precies op dat moment een telefoon af.
Het zit ‘m uiteindelijk ook niet in grote woorden of indrukwekkende ceremonies.
Wat ik wél indrukwekkend vond waren de woorden van de drie basisschoolkinderen. Ze spraken over vrijheid, over herinneringen, over hoe belangrijk het is om verhalen te blijven doorgeven. Geen ingewikkelde toespraken, maar het bleef zó bij me hangen tijdens de stilte daarna.
Dat vond ik misschien wel het mooiste van de avond: dat juist de kinderen mijn inspiratie waren.
De trompet van Catharina luidde de twee minuten stilte in. De vogels floten gewoon door. En die twee minuten hadden van mij wel langer mogen duren.
Ik hoop dat dat jongetje volgend jaar weer meeloopt. Of misschien zelfs mee mag slaan op een trommel. En dat die kinderen achter de microfoon hun woorden blijven herhalen. Dat de volgende generatie opnieuw het ritme oppakt, en we samen blijven herinneren waarom vrijheid nooit gewoon mag worden.
