Bij de les | Juffen- en meester cadeautjes
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Juffen- en meester cadeautjes
“Ik geef de juf nooit een cadeautje aan het einde van het schooljaar. Ze wordt toch gewoon betaald!”
“Ja, dat vind ik nou ook; bespottelijk al die cadeautjes, vroeger was het nog gewoon een tekening, nu hele cadeaupakketten.”
“Oh, bij ons geeft elk kind een euro aan een moeder en die koopt er iets gezelligs voor; scheelt mij een hoop gedoe.”
“Die juffen kiezen toch voor dit werk, dan hoeven ze niet ook nog een cadeautje.”
“Klopt; ouders kunnen zo’n juf beter waarderen door gewoon op ouderavonden te komen door het jaar heen, en af en toe te helpen op school dan zo’n doos afkoop-chocola.”
“Nou, het is net als met kinderfeestjes: het moet steeds duurder en groter.”
“En als je dus een kleine beurs hebt, dan staat je kind daar met alleen een tekening.”
Het is even stil. Dan gaat het gesprek verder: “Die juffen zijn echt niet blij met al die troep hoor.”
“Bij ons op school mag het niet. De klassenouder maakt met de kinderen een werkje voor de juf.”
“Bespottelijk dat school daar regels over maakt zeg.”
“Wel een stuk goedkoper; ik heb er drie op de basisschool, moet je nagaan wat me dat kost, en mijn oudste zit in de brugklas, die wil zijn mentor ook een bedankje geven.”
“We geven de postbode toch ook niks. Of de winkelmedewerker.”
“Ik ben zo’n juf”, klinkt het opeens uit de mond van één van de dames aan de tafel. Ze had haar mond nog niet open gedaan. “Ouders hebben niet altijd door dat een leerkracht van hun kind is gaan houden. Een schooljaar lang. Ik zorg als juf op sommige dagen langer voor het kind dan de ouder zelf. Ik neem hun zorgen, moeiten en blije dingen vaak mee naar huis. En afscheid nemen vind ik soms echt wel lastig. En de kinderen zelf ook. Ik maak van het dagzeggen echt een momentje met elk kind. Ik koop voor elk kind iets, met een beschreven kaart. Het gaat me niet om wat ze geven, maar om de aandacht.” En het gesprek valt stil.
Juffen (en meesters) krijgen inderdaad betaald voor hun job. Maar niet voor de band die ze met hun kinderen laten ontstaan. Niet voor de extra knuffels na een moeilijke dag en het vertrouwen dat ouders hen geven. Het cadeau is niet wat ze zich herinneren, maar wel het gevoel dat iemand zegt: “bedankt dat je er voor mijn kind was.”
