Bij de les | Tot ze me mist
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde
Tot ze me mist
Haar moeder is deze zomer verhuisd naar Leeuwarden. Ze heeft een nieuwe vriend. De leerling die tegenover me zit, zit in 6 vwo. Dan verhuis je niet mee. Dan wil je je laatste jaar hier afmaken. Bij je vrienden en je vertrouwde docenten.
Nee, met haar vader heeft ze niet zo’n goede band. Maar die woont wel in de buurt. “Dan kun je daar je laatste jaar op de middelbare school wel wonen, en als je gaat studeren, zien we dan wel weer”, had haar moeder in juli gezegd: “en dan kom je gezellig in de weekenden naar Leeuwarden.”
En nu zit er een zielig hoopje mens tegenover me. Ze mist haar moeder. Maar als ze in het weekend ver in het noorden zit, mist ze de gezelligheid van de feestjes hier die bij vwo 6 horen. Ze heeft een vriendje en die vindt dat gereis maar niks. “M’n moeder hoort gewoon hier te zijn. Ze verdween gewoon ineens uit mijn leven”, snottert ze boos.
Klem tussen twee werelden. Hier blijven en daar zijn. En dan ook nog schoolexamens doen dit jaar. Goede timing.
“Ik vind haar egoïstisch”, zegt ze. Ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet.
Ouders maken keuzes. Logisch. Maar kinderen wonen vervolgens in de gevolgen ervan.
Ik zie bij onze leerlingen vaker tranen over onverwachte verhuizingen naar de andere kant van het land, over scheidingen waarbij kinderen wekelijks heen en weer moeten, een promotie op het werk waardoor vader een jaar naar het buitenland gaat, of een moeder die vanwege een betere baan nu alleen het weekend thuis komt.
Ze willen gewoon dat er ’s avonds iemand op de rand van het bed gaat zitten omdat de toets mislukt was; ‘t vriendje het uitmaakt; er meidenvenijn is of bent doorgelekt en je kapot schaamde. Gewoon gezellig samen bij het avondeten de dag doorkletsen met z’n allen aan tafel en lekker aanpuberen en mopperen tegen degene die hen toch niet in de steek laat. Als diegene hen tenminste niet in de steek laat voor een nieuwe vriend of een betere baan.
Mijn snotterende leerling is uitgesnotterd. “ik heb nu bedacht”, zegt ze, “dat ik het omdraai. Ik ga niet meer naar Leeuwarden toe, tot ze mij zo mist dat ze weer terugkomt.”
Ik help het haar hopen.
