Bij de les | Naar Frankrijk

Wekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.

Naar Frankrijk

Goed, beter, best. Superlatieven lijken tegenwoordig de standaardtaal te zijn geworden als het over reizen gaat. Goed is niet goed genoeg. Een plek moet helemaal te wauw zijn, magisch en vooral onvergetelijk.

Influencers maken van een gezellig terrasje ‘een verborgen parel’ en een lekker strand wordt ineens een adembenemend paradijs. Tot je er aan komt. Dan blijkt het terras gewoon knus en het strand gewoon zand met bedjes. De vakantie wordt er niet minder leuk van, maar het verwachtingspatroon moet wel wat omgebogen.

Zo was ik afgelopen week in Toulon: voor een uitwisselingsprogramma. Leerlingen van onze school logeerden een week bij Franse leerlingen. Voor onze leerlingen was dit een week in de categorie ‘best’: zeven dagen Zuid-Frankrijk, met het vliegtuig, zon erbij en logeren bij leeftijdsgenoten. Terwijl je vrienden door de regen naar school moeten fietsen en een toets hebben.

Wij docenten hadden onze influencerpet opgezet. We hadden het programma vooraf enthousiast aangeprezen: goed voor de taal, goed voor de zelfstandigheid, goed voor de ontwikkeling en vooral een fantastische culturele ervaring. Dus daar gingen we.

Al snel schoof ‘best’ een paar plaatsen naar beneden. Want het is toch even wat anders om aan tafel te zitten bij mensen die je nauwelijks kent. Je weet niet wanneer je moet beginnen met eten. Je begrijpt de helft van het gesprek niet. Je krijgt iets op je bord waarvan je niet weet of je het lekker vindt en de wekker gaat al om half zeven.

We verkenden Toulon, bezochten musea, gingen naar het strand, de stad, hun sportclub en familie en gingen naar hun school die anders is dan de onze: Geen laptops of smartbord. Poortjes bij de ingang. Leerlingen mogen pas zitten als de docent het zegt. Niet praten tijdens de les. De taal veel moeilijker dan tijdens de Franse les. Tussen de middag gezamenlijk lunchen met een warme maaltijd. En tot 18.00 uur op school.

Het ‘anders’ opende in het begin vooral de deur naar ongemak. Want uit je comfortzone komen is niet altijd leuk. Even geen zekerheid van thuis, je eigen bed en weten hoe alles werkt. Maar het onbekende wordt langzaam bekend. Ze gingen zelf hun weg vinden en maakten vrienden. Ontdekten nieuwe gewoonten. Ze leerden zich redden als ze iets niet begrepen. En wat eerst ongemakkelijk voelde, werd leuk.

Aan het einde van de week stond ‘best’ weer bovenaan. En ik? Ik had ook een topweek. Al moet ik eerlijk zeggen: mijn comfortzone had een iets luxere versie. Ik sliep namelijk niet bij een Franse familie, maar met mijn collega in een B&B. Met een eigen bed en badkamer. En met de Franse cultuur, de zon, de zee en een groep hele leuke leerlingen daarbij was dit de overtreffende trap van ‘best’.