Bij de les | Keer om, keer om
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Keer om, keer om
Toen het woordje ‘kanker’ mijn lijf binnensloop, kroop ook het woord ‘paniek’ mee naar binnen. De kanker is bestreden. Maar de paniek steekt nog vaak de kop op. Vooral bij dingen die normaal vanzelfsprekend waren.
Neem nou ‘op vakantie gaan’. De voorpret gaat goed: het uitzoeken, boeken, inpakken. Maar eenmaal in de auto gaat t mis. “Waarom doe ik dit, waarom blijf ik niet gewoon thuis. Vertrouwd. Veilig”. Dikke onzin weet mijn hoofd. Maar mijn lijf heeft kennelijk geen wifi met dat hoofd, en bedenkt een eigen reisadvies.
We hebben zat verre reizen gemaakt; toen kwam ‘t goed. Dus nu ook hou ik mezelf voor! Eenmaal op onze eerste bestemming; Oostenrijk; kwam ‘t natuurlijk helemaal goed, en we hadden een prima week. Na die week hadden we een rondreis uitgestippeld: Slovenië, Zagreb, Kroatië, Bosnië en eindigen in Istrië. En ja, daar kwam mijn gehate metgezel weer aan.
Paniek is een slechte, ongenode reisgenoot, die me van de wijs wilde brengen bij de Bosnische grens: want we gingen de EU uit, hadden geen 4G meer. Dus geen bereik, geen appjes, en geen navigatie. “Keer om, keer om” echode mijn eigen navigatie.
Ik pakte een tijdschrift ter afleiding en las: “reizen is je beperkte blik laten verruimen. Want op andere plekken op deze aardbol wonen mensen met een hele andere cultuur, met andere gebruiken in een andere natuur: en dat maakt nieuwe verbindingen in je hersenen. De wereld is zoveel groter dan jouw leefwereld. Laat valse zekerheden los, ga op reis en verleg je grenzen, het zal je goed doen”.
Nou, die nieuwe verbindingen: dáár ging ik voor. Adem in. Adem uit. Inmiddels zijn we aangekomen in Istrië, aan zee. Na de mooiste watervallen, kleine dorpjes, lieve mensen en steile bergpaadjes te hebben gezien. Gereden over verlaten weggetjes met een rem die vastliep, geen Google translate, heel bijzonder eten en elektriciteit die úren uitviel. Geslapen op de mooiste plekjes én in waardeloze bedden, zwerfhonden gevoederd, bagage open aan de grens en gezwommen in het blauwste water. Gelezen, spelletjes gedaan en pret als gezin.
Ik denk dat als ik weer thuis ben, mijn hersenen heel wat nieuwe verbindingen hebben gelegd. Misschien is de wifi tussen mijn hoofd en lijf hersteld. Ben helaas wel ‘t wachtwoord vergeten voor de volgende keer.
