Schuttingtaal
· leestijd 1 minuut Bij de les“Ik haat je, en mep je nog eens dood.” Twee keurige dames slaan elkaar bijna de hersens in.
Ik zit met mijn dochters te zappen en de ‘rijdende rechter’ komt voorbij. Met dus twee ruziemakende mensen over een schutting. Ik heb altijd plaatsvervangende schaamte als ik met mijn kinderen naar volwassenen kijk die dit soort bagger uitkramen.
“Oh mam, maak je niet druk, dat horen we zo vaak.” Lekker voorbeeld.
Ik klik de TV uit en we hebben een gesprek over schelden. Ik laat ze het fragment zien van Mirjam Bikker die afgelopen week een prachtig betoog hield in de Tweede Kamer. Ze gaf de ruziemakende Kamerleden een draai om hun oren: “Stop met je politieke puberteit”, zei ze. En, wat mij aansprak: “Elke dag komen hier schoolklassen om te zien wat een democratische rechtstaat is, zullen we dan het goede voorbeeld geven? We kunnen dit beter!” Daar was geen woord Spaans bij. Ook daar wordt wat gescholden. Iets netter dan de twee dames bij de Rijdende Rechter. Maar ook een prut-voorbeeld.
“Er verandert niks hoor, als mevrouw Bikker zoiets zegt”, zegt m’n oudste.
Misschien niet, denk ik. Maar toch hoop ik dat we blijven streven naar fatsoen; omdat de volgende generatie denkt dat dit normaal is.
De dag erna gaan we bij opa en oma op bezoek. Timmermannen zijn bezig met de schutting in de voortuin. Ik kijk mijn vader vragend aan. “Ja”, zegt hij, “de buurman wil een nieuwe schutting.” Ik reageer verbaasd: “Er stond toch een schutting?” “Jawel, maar hij wilde graag dichte planken in plaats van met een kier. Hij wil privacy.” M’n vader legt uit dat het eigenlijk niet nodig was. Ze zitten nooit in de voortuin, lopen er alleen maar langs. Maar toch wil de buurman het. En hij vroeg of ze mee wilden betalen. Een enorm bedrag. “Dat doen we maar, want we willen geen gedoe.”
Mijn meiden horen opa aan: “U bent veel te lief voor deze wereld opa, u heeft de Rijdende Rechter nooit nodig.” Inmiddels staan we in de achtertuin en wijst dochterlief naar de verrotte schutting van de andere buur. “Ja”, zegt opa, “dáár mag wel een nieuwe schutting in, dat heb ik haar al vaak gevraagd. Maar ze wil niet en ach; als het ons niet zint, dan kijken we de andere kant maar op.”
Dat zijn de echte voorbeelden! Daar smul ik nou van.
