Klapstoelen, de gulle lach en een serieuze ondertoon bij seizoensstart Zeewolde Live

ZEEWOLDE – Voor Wilma van Kasteel en Marja Appel, beiden actief voor Zeewolde Live, was het zo ongeveer een hartenwens: het fenomeen ‘Klapstoelkabaret’ naar Zeewolde halen. “Gezien in Putten, en meteen verkocht! Dit willen wij ook!” Het lukte, en het werd een gedenkwaardige aftrap van het theaterseizoen van Zeewolde Live, op het gastvrije terrein van buitenhotel Terra Wolde.

Een op het oog doodsimpel concept. Een manshoog open aanhangertje met aan weerszijden speakers, en je hebt een ‘toneel’. Met meegebrachte klapstoelen vormt het publiek een soort van amfitheater, twee amusante cabaretiers vullen elk een deel voor en na de pauze, en je hebt een middagvullende happening. Zelf noemen ze het een ‘pop-up podium voor cabaret en kleinkunst’, en dat is niets teveel gezegd. Ruim een dozijn artiesten hebben zich inmiddels aan het Klapstoelkabaret verbonden. Zondagmiddag 9 augustus was het de beurt aan Roos Vervelde en Ramon Chatrer om Zeewolde aan het lachen én aan het denken te zetten.

Chatrer beet het spits af en bewees dat een gitaar, een keyboard en een goed gevoel voor timing voldoende kunnen zijn voor een complete cabaretvoorstelling. Hij schakelde moeiteloos tussen instrumenten en onderwerpen. Van bejaardenspionage tot een op Johnny Cash geïnspireerd lied over ‘P.I. Vught’. De toon was luchtig, maar Chatrer zocht ook nadrukkelijk de rafelrand op. Dat bleek vooral uit zijn lied over vooroordelen rond een asielzoekerscentrum. De vrolijke setting onder de populieren maakte even plaats voor een ongemakkelijke stilte. “Heftig”, noemde een bezoeker het in de pauze. En juist die afwisseling typeerde Chatrers optreden: een grap ligt soms verrassend dicht naast een serieuze gedachte. Ook zijn afsluitende liefdesliedje bleek minder romantisch dan aangekondigd. De geliefden in kwestie waren namelijk Helmondse vrouwen. “Ze zijn delicaat, tot je met ze praat”, hield Chatrer het publiek voor. De lach was terug.

Na de pauze nam Roos Vervelde het stokje over. Waar Chatrer zijn verhalen veelal muzikaal inkleurt, doet Vervelde het vooral met woorden, mimiek en een flinke dosis zelfspot. Ze is een vlotte prater, reageert alert op het publiek en is duidelijk niet van plan om onderwerpen uit de weg te gaan. Zo passeerde haar eigen lichaam, of liever gezegd haar ‘maat’, de revue. Dikke mensen, zo betoogde ze, zouden zich misschien maar moeten verenigen in een nieuwe politieke partij: BMI, Burgers Met Inhoud. De vondst werd met de nodige hilariteit ontvangen. Daarna werd het nog wat pittiger. Seksualiteit, intimiteit en de nodige woordgrappen kwamen voorbij. Vervelde bewees daarbij dat je behoorlijk ondeugend kunt zijn zonder plat te worden. De ‘zaal’ ging lekker mee in haar soms schaamteloze, maar vooral ontwapenende humor.

En zo werd een eenvoudig aanhangertje op een grasveld toch een heus theaterpodium. Geen rood pluche, geen toneelgordijn en geen ingewikkelde techniek. Wel klapstoelen, twee talentvolle cabaretiers en een publiek dat zichtbaar genoot. Of, zoals het Klapstoelkabaret het zelf treffend samenvat: vaak hilarisch, soms heftig, maar vooral verrassend dichtbij.