Van Moorsel overwon eetstoornis en werd nieuwe Leontien

ZEEWOLDE – Leontien van Moorsel is een van de succesvolste wielrensters die Nederland ooit gehad heeft. Maar het was niet altijd alles goud wat er blonk. Van Moorsel kreeg op weg naar de top last van anorexia en leek die strijd te verliezen. Met behulp van haar omgeving wist ze het tij echter te keren en balans in haar leven op te bouwen. Donderdagmiddag vertelde ze erover aan de gasten van Zeewolde Zakelijk in de finishtent van de Simac Ladies Tour.

Diepongelukkig

Het was een meisjesdroom van Leontien van Moorsel (1970) ooit de vrouwelijke Tour de France te winnen. Dat lukte haar in 1992 en 1993. “Maar het was helemaal geen droom. Ik trainde maar en trainde maar, maar at slecht en had niet door dat ik bezig was een eetstoornis op te bouwen.” Van de ‘stevige Brabantse meid’ die ze ooit was geweest, was niets over. “Ik was totaal uitgeput. Ik woog nog maar 47 kg en een ellendig hoopje mens.” 

Van Moorsel zegt ‘ongelooflijk dankbaar’ te zijn dat ze haar man Michael Zijlaard leerde kennen. “Hij zei tegen mij: je kunt doorgaan zoals je nu leeft, maar dan zonder mij. Hij leerde mij inzien dat ik als persoon vele malen belangrijker was dan welke sportprestatie ik ooit zou kunnen leveren. Als hij dat niet gezegd had, zou ik er nu misschien niet meer zijn geweest.”

In de winter van 1993-’94 gooide de ogenschijnlijk zo succesvolle, maar in wezen diepongelukkige renster het roer rigoureus om en kwam twintig kilo aan. Haar concurrentes begrepen niet waar ze mee bezig was, haar supporters lachten haar zelfs uit. “Ik werd uitgescholden voor het vette varken met die dikke reet en werd aangeraden er maar mee te stoppen.” 

TV-verslaggever Herbert Dijkstra merkte spottend op dat Van Moorsel meer ruimte had voor het nummer op haar shirt. Dat raakte haar wel, maar bleek ook een extra motivatie op de ingeslagen weg door te gaan. De renster leerde van haar man, die ook haar coach werd, dat een renster onderdeel is van een heel wielerteam. “De mecanicien is belangrijk, maar ook de soigneur en de coach. In etappekoersen als nu de Simac Ladies Tour heb je goeie dagen, maar meer slechte. Dan kunnen een soigneur en een coach heel bepalend zijn. Je doet het nooit alleen.”

Gouden medailles

Het gevecht was lang en zwaar, maar Van Moorsel wist zich letterlijk en uiteindelijk als nooit tevoren te herwinnen. Ze won in totaal vier gouden medailles op de Olympische Spelen van Sydney (2000) en Athene (2004) en ook nog een zilveren en een bronzen. Ze vond de balans tussen goede voeding en het leveren van prestaties en ontdekte dat een gezonde geest en een gezond lichaam elkaar alleen maar kunnen versterken. “Ik had het geluk dat mijn man Michael, mijn zus Wilma en mijn verdere omgeving het geloof in mij behielden. En ik leerde weer van mezelf te houden. De nieuwe Leontien.” 

Vanuit die filosofie richtte Van Moorsel tien jaar geleden het Leontienhuis in Zevenhuizen op, dat steun biedt aan mensen met een eetstoornis en hun naasten. “Topsport is maar voor even, met je lijf moet je de rest van je leven doen. Luister daarom naar de signalen die dat lichaam je geeft.”