Zeewolde 40 jaar (deel 36): De eerste bevalling in Zeewolde

Gerrit Jaap Jonker was op vrijdag 20 januari de eerste baby in de gemeente Zeewolde. De familie Jonker had een fruittelersbedrijf aan de Sterappellaan. In het buitengebied dus. Moeder Catrien Dirkmaat zal het nooit vergeten. “Onze huisarts woonde aan het Mazerhard”, weet ze nog. “Die had besloten geen bevallingen meer te doen en zeker niet in het buitengebied. Er was in Zeewolde nog geen verloskundige, ik werd daarvoor doorverwezen naar Almere-Haven. Het was een oudere vrouw met haar op de kin, die tijdens controles meestal de hele tijd over haar eigen problemen praatte.”

Catrien moest terugdenken aan haar eerste bevalling in Marknesse. “Josephine was er toen binnen drie persweeën. Dus ik dacht dat de tweede dan nog wel sneller zou gaan.” Dat de huisarts uit het dorp niet wilde komen en de verloskundige nou ook niet om de hoek woonde, baarde Catrien toch wel zorgen. “Het was een kale, donkere polder, op de Vogelweg was er geen verlichting en het zou die avond ook nog gaan ijzelen.”

Op donderdagmiddag kreeg Catrien haar eerste weeën. Ze bedacht dat de mevrouw uit Almere-Haven ook wel kon blijven slapen en belde haar daarom op. “Ik had een mooi bed voor haar klaargezet voor het geval ze niet terug zou kunnen en natuurlijk kon ze daarna ook mee-eten.” Toen de verloskundige kwam hielden de weeën echter op en de Almeerse prefereerde toch haar eigen bed. De weersvoorspellingen waren juist, de ijzel kwam en de wegen werden spekglad. De verloskundige was evenwel niet kinderachtig en kwam ook bij het tweede telefoontje meteen opdraven. Catrien zucht. “Zo gauw ze binnenkwam, verdwenen de weeën weer.”

Diep ademhalen

Toen de verloskundige weer weg was, herinnerde Catrien wat haar vroegere dokter in Marknesse had gezegd bij haar eerste bevalling: je moet heel diep ademhalen, dan adem je de persweeën weg. Dat ze getrouwd was met een fruitteler, hielp haar ondertussen ook niet. “Was ik maar getrouwd met een veehouder, die wist tenminste hoe hij een kalf moest verlossen.” Even dacht Catrien nog het dan allemaal ‘zelf’ maar te doen, ’s nachts om vier uur besloot ze toch nog maar een keer Almere te bellen. Twee uur verstreken er weer. Al die tijd zuchtte Catrien haar weeën weg. “Eindelijk was de verloskundige er. Ik moest niet zo hyperventileren, zei ze. En toen kwam de baby. Hij bleek drie keer de navelstreng om zijn nekje te hebben. Dus was het goed dat ik het niet zelf geprobeerd had! Toen Gerrit Jaap kwam was hij helemaal blauw. We hebben ‘m over z’n rugje gewreven en langzamerhand werd die rood en kwam er leven in.”

Gerrit Jaap werd in zijn wiegje gelegd, Catrien probeerde om een beetje bij te komen te gaan slapen. Maar wat was dat? Ineens stond daar een onbekende man aan haar bed met een fototoestel… Het bleek Rob ter Haar te zijn, die gehoord had dat de eerste baby van Zeewolde geboren was. Daar had Catrien even geen zin in. “’s Middags is hij terug geweest. Toen was ik intussen wel in goeden doen. De krant en de fotograaf waren natuurlijk ook blij dat er een nieuwtje was. Buiten was het helemaal wit, alles lag onder een dikke laag sneeuw...”

(met speciale dank aan Lidy Sibon)