Lekkend potje
· leestijd 1 minuut Bij de les“Gloeiende, gloeiende.” Ik zit met een vriendin in de wachtkamer bij de huisarts. Er zijn verder geen andere patiënten. Dan komt er een oudere man binnen. Hij groet, en voelt in zijn jaszak. Dan hoor ik ‘m zacht schelden. Na het ‘gloeiende, gloeiende’ volgen er meer verwensingen. Dan zien we wat er loos is.
Hij heeft thuis blijkbaar op een potje geplast. En dat potje is opengegaan. Met nu een natte jaszak tot gevolg. En terwijl hij aan het klungelen is met het potje, giet hij ook wat van zijn kostbare gele vocht over zijn vingers en broek. Hij moppert nog harder in zichzelf.
Op dat moment houdt mijn vriendin het niet meer. Zodra ze me aankijkt proest ze het uit.
Ik vind die man ook wel vermakelijk, maar ik vind ‘m vooral zielig. Hij heeft vast die ochtend zijn best staan doen met zo’n knullig potje en nu is ’t voor niks. En stinkt z’n jas naar pies. Ik zie ‘m al voor me op de fiets zo meteen met die kou; met een bevroren broekspijp. Brr.
Maar mijn vriendin heeft inmiddels de slappe lach gekregen. Haar lachen werkt aanstekelijk. En net als vroeger moet ik opeens ook meelachen. Als twee pubers hebben we ouderwets de slappe lach.
Plotseling kijkt hij heel boos onze kant op. “Lach niet zo dom”, zegt hij kwaad. En hij heeft gelijk. Maar zijn woorden werken averechts op mijn vriendin en ze hinnikt net zo hard door. Ik probeer nog iets aardigs te zeggen, maar krijg er geen fatsoenlijk woord uit. En we schateren door.
Dan loopt hij naar de prullenbak, mikt het potje erin, kijkt ons nog een keer boos aan; alsof wij het potje hebben losgedraaid en beent dan weg. Op de plek waar hij net stond ligt een plasje pies.
Zondagavond was ik bij het kerstconcert in De Verbeelding. En terwijl ik daar zat te genieten, keek ik opeens recht in het gezicht van de meneer met het potje. Hij zat daar ook te genieten. Met z’n ogen dicht. Even dacht ik: “Zal ik in de pauze naar hem toe gaan, om sorry te zeggen?” Maar hij zat nu vast niet te wachten op herinneringen aan zijn lekkende potje en stinkbroek.
Mocht u, lieve meneer, dit lezen: excuus voor ons gehinnik. Maar het was stiekem best een beetje vermakelijk.
