Vaderdag
· leestijd 1 minuut ColumnZondagavond. Ik kom net terug van een gezellig etentje. Met m’n vader. Ter ere van vaderdag. Ik bof. Want ik heb nog een vader. En nog een hele leuke ook! Een moeder trouwens ook. Dus ik bof dubbel. En ze zijn ook nog bij elkaar. Geen gedoe dus met stiefvaders, opa’s die de vaderrol vervulden en bonusvaders. Nee, gewoon: één vaderdagcadeautje. Klaar.
Ik weet nog goed dat mijn juf uit klas vier tegen ons zei: “Je maakt een vaderdagcadeau hier op school. Maar heb je geen vader? Dan maak je iets voor iemand waar je veel van houdt. En als je van meer mensen heel veel houdt, dan maak je nog meer cadeautjes.“ Opgelost. En dat was voor ons kinderen heel normaal. Daar kwam geen protestgroep tegen in actie, geen social media dat “Vaderdag echt niet meer kan”.
Vaderdag is in 1909 ontstaan. Ene Sonora Smart Dodd wilde haar vader eren om zijn doorzettingsvermogen. Omdat hij als weduwnaar zijn zes kinderen goed opvoedde. Kort daarvoor was Moederdag ontstaan, om moeders in het zonnetje te zetten die voedsel en medicijnen uitdeelden aan mensen die het zwaar hadden. Dus een soort bedankje voor vaders en moeders die iets bijzonders deden. Tegenwoordig is ‘t voor iedereen. Een commercieel dagje met veel reclame vooraf. Met een boormachine, nieuwe sportschoenen, graskanter of mooie AirPods als cadeau.
Het mooist vind ik een briefje als vaderdagcadeau. Met een zelfgeschreven tekst uit het hart. Of je nu vijf of vijftig bent. Om, zolang als het kan, te zeggen hoe lief hun vader is. En als hij niet lief is, dan ook geen briefje. En geen ontbijt. Want geëerd worden als vader: dát moet je verdienen.
Want kinderen, klein of al groot, moeten zich niet afvragen of hun vader trots op ze is. Hij moet zéggen dat ie beretrots is. En opkijken van z’n telefoon. Dikke hugs geven en aandacht geven: één op één. Alleen dán komt er in plaats van die boormachine een verdiend briefje met vaderdag. Met dikke, welgemeende woorden: “Lieve pap, je bent de liefste vader van de hele wereld!”
