Honderd kilometer voor een pak suiker
· leestijd 1 minuut IngezondenZEEWOLDE - Op onze oproep aan inwoners om verhalen en anekdotes met ons te delen uit de afgelopen veertig jaar is een aantal mooie reacties binnengekomen, zoals deze van Toos van Stokkom.
“Op 10 december 1980 vertrok het hele circus van Scharmer (Slochteren} naar Zuidelijk Flevoland. De honderd koeien moesten om 6.00 uur gemolken zijn. De veewagens stonden klaar om al het vee, groot en klein, naar de nieuwe stal in Zeewolde te brengen. Het moest gebeuren , het voer was op in Groningen, dus geen keus.
De woning was nog niet klaar. Voor de stal stonden voor ons gezin twee stacaravans; in de ene konden we slapen en in de andere leven. Douchen, kleding wassen en drogen kon in de stal. Lieve buurvrouwen, die al in 1979 in de polder waren komen wonen, zorgden dat de caravans schoon en gezellig gemaakt waren.
Toen het vee allemaal ingeladen was kon de huisraad in een verhuisauto. Dat werd allemaal tijdelijk opgeslagen in de garage en in het huis dat nog niet bewoonbaar was. De poezen mochten in de trommel van de wasmachine. Wij sloten de stoet in de gewone personenauto. Kees, Toos, Corne, Jeroen en Miriam, het hele gezin. Ook hadden we een voorraad levensmiddelen mee, zodat we ons de eerste dagen konden voorzien van eten en drinken. Bakker Tietema uit Biddinghuizen zou voldoende brood afleveren.
Er was nog geen telefoonaansluiting in de gebouwen, wel langs de weg stond een mogelijkheid om te bellen en een gesprek aan te nemen. Maar dat bleek later bijna onmogelijk, want we moesten soms zelfs door de sneeuw naar de weg lopen en dat duurde dan te lang eer we opnamen. Voor de boodschappen moesten we naar Harderwijk; naar de Bingo op het industrieterrein.
Nooit zal ik die keer vergeten dat de suiker op was. Gelukkig, het kon nog gekocht worden voor 18.00 uur. Dus gauw naar Harderwijk. Natuurlijk worden dan tevens meer boodschappen meegebracht. Gelukt en met de volle kofferbak terug naar huis. Maar hoe kwam ik daar ook weer, het was al donker en nergens enige aanwijzing, geen richtingen aangegeven. Zelfs geen paaltjes langs de weg waar mijn lampen op konden schijnen. Waar rechtsaf, waar linksaf? Eindelijk, maar…. het was Almere! Dus de terugweg maar proberen. Dat lukte, gelukkig, de caravans waren bekend en het was einde doodlopendeweg. Wel had ik ruim 100 km gereden voor die suiker!!”
