“Trots op Friesland, maar ook op Zeewolde!”

ZEEWOLDE — Auke Hempenius komt superlatieven tekort als hij terugblikt op een enerverend weekend. Vermoeid, “Ik was kapot..!”, maar trots en voldaan omschrijft hij de gebeurtenissen rond een drietal dagen vrijwel continu golfballen slaan op elf Friese banen, en bezigt daarbij de ene oneliner na de andere. De Amerikaanse episode in zijn leven verloochent hij bij al die lovende woorden niet, en juist daarom ziet hij deze ‘samenvatting’ als de beste: “Teamwork makes the dream work!”

Die ‘dream’ was niet gering: met behulp van sponsors, particuliere fondsenwerving, een ondersteunend team én de nodige media-aandacht een bedrag ‘bij elkaar slaan’ van € 11.111,11. Voor een goed doel, wel te verstaan. Dat goede doel is het Foppe Fonds, dat zich inzet voor jongeren voor wie sporten niet vanzelfsprekend is vanwege hun lichamelijke, verstandelijke of financiële beperking. Naamgever, boegbeeld en beschermheer van dat fonds is natuurlijk Foppe de Haan, dé Friese naam die onlosmakelijk verbonden is met (Friese) sport in de ruimste zin van het woord. Hij was, in alle bescheidenheid, zeer aanwezig bij het avontuur, hier en daar mee golfend, de vrolijke noot brengend, bemoedigende woorden sprekend. “Een echte vriend”, aldus Hempenius.

Graag had Auke de monstertocht langs 155 holes willen afsluiten op z’n thuisbaan ‘BurgGolf St. Nyk’ in Sint Nicolaasga, waar hij als golf-pro en coach heel veel voetstappen heeft staan. “Maar ja”, relativeert hij, “de echte Elfstedentocht op de schaats start en finisht in Leeuwarden, en daarom stelde de Leeuwarder baan dat als voorwaarde voor deelname aan de golf-elfstedentocht. Logisch!” Het feitenrelaas van de golf-driedaagse klinkt uit de mond van Hempenius als een aaneenschakeling van bijzondere en opwindende gebeurtenissen. “Het begon al toen ik Friesland binnen reed: stomtoevallig valt mijn oog op een zonbeschenen wolk in de vorm van een ‘pompeblêd’, je weet wel, zo’n blad in de Friese vlag. Hoe bijzonder is dat!” En dan gaat het van Leeuwarden naar Beetsterzwaag, langs Lauwersoog, per snelle boot naar Ameland, terug naar het vasteland om nóg een aantal banen aan te doen, met als hoogtepunt een balletje slaan met Foppe, nota bene in het Abe Lenstra-stadion in Heerenveen. “Ik voelde m’n rug behoorlijk, maar onder de hulptroepen was een geweldig medisch team! Dat kwam wel van pas…”

Uiteindelijk terug in Leeuwarden, als de laatste bal in de laatste hole is verdwenen, zijn daar Auke’s kleinkinderen met een heuse lauwerkrans, als beloning voor de enorme inspanning. “Fantastisch! Ze noemen mij wel manisch positief, maar dít had ik echt niet kunnen dromen!” Er zijn toespraken tijdens een vrolijke barbecue, anekdotes, reacties als “overweldigend” en “ongekend”, en dan is er de closing speach van Foppe, emotioneel, uit het hart. Als Hempenius op zijn beurt Foppe neerzet als onvermoeibare inspiratiebron met het grootst denkbare sporthart, is zijn reacties typisch ‘des Foppes’: “Mag ik nu weg..?” Zo is Foppe. “Die man heeft een gunfactor zó groot, dat wil je niet weten!”, vat Hempenius het samen.

Vooruitblikken hoort bij terugblikken. “Dit was zó’n belevenis, zó’n brok effectief teamwork, dat kunnen en mogen we niet zomaar loslaten. We willen alle aandacht en positieve reacties meenemen in een volgende wervingsronde, en dan gaan we voor de editie 2022 naar een ander streefbedrag, met een extra cijfer één. Vóór de komma, om precies te zijn! Dat betekent dat we alles met een factor tien moeten gaan opschroeven. Een hele uitdaging, maar met de fantastische spirit waarmee het nu allemaal tot stand kwam moet het volgend jaar ook gaan lukken. Want dat goede doel blijft wat het is: de sport van je dromen, voor iedereen! Enne, de Friezen waren geweldig, maar de steun vanuit Zeewolde loog er ook niet om. We gaan ze op passende wijze bedanken…”