Echtpaar Reef – Dikken 50 jaar getrouwd
· leestijd 1 minuut AlgemeenZEEWOLDE – Donderdag 17 december was het precies een halve eeuw geleden dat Wouter Reef en Ineke Reef – Dikken elkaar het jawoord gaven. Hun tongval verraadt ogenblikkelijk dat die feestelijke gebeurtenis waarschijnlijk in Twente moet hebben plaatsgevonden. “Dat klopt! We trouwden in Hengelo. Daar zijn we geboren en getogen, daar ontmoetten we elkaar, en we zijn er ook getrouwd.”
Hengelo wordt wel de Metaalstad genoemd, en dat is te danken aan de onlosmakelijke verbintenis van de stad met de firma Stork, de fabriek met het sociaal karakter die een belangrijke bijdrage leverde aan de welvaart en ontwikkeling van Hengelo. Ineke en Wouter werkten er in hun jonge jaren; hij als tekenaar-constructeur, zij op de administratie. Die werkvloer was dus de plek van ontmoeting? “Nou, nee”, zegt Ineke raadselachtig. “Dat lag misschien wel voor de hand, maar het klikte juist tussen ons bij het revuegezelschap van Stork. We deden daar producties die te maken hadden met de verwerking van het oorlogsverleden. Zeg maar de leuke kant ervan, voor zover je daarvan kunt spreken. En allemaal in het Twents, natuurlijk!”
Wouter gaat verder: “Toen zo ongeveer alle energiecentrales in Nederland waren voorzien van ketels van Stork was er gaandeweg minder werk. Tijd om te verkassen, dachten we toen. Zo zijn we, begin jaren tachtig, in Almere terecht gekomen, waar ik werkte bij de Nuon in de stadsverwarming.” Ineke beschrijft hoe het voor haar, en ook voor hun twee kinderen, lastig was om als ‘oosterlingen’ te aarden in Almere, waar in die jaren het Amsterdams “zo ongeveer de voertaal was…” Een kennis uit Zeewolde kwam met een welkom advies: “Kom toch naar hier! Veel fijner, gemoedelijker!” Na een paar ‘verhuisbeurten’ binnen Zeewolde zijn ze nu echt op hun plek. “Kinderen én de vier kleindochters praktisch om de hoek. Wat wil je nog meer?”, vat Ineke het samen. “Nou, ik zou het wel weten…”, knipoogt Wouter.
Dat brengt het gesprek op de beperkingen die de coronamaatregelen met zich meebrengen. “Ja”, geeft Ineke toe, “ik mis de familie uit Hengelo, zeker op een dag als vandaag. Er komen bloemen en goede wensen, maar het is toch allemaal anders. Ik heb m’n zus al anderhalf jaar niet meer gezien…” Wouter verzekert dat als het allemaal achter de rug is, het feest alsnog op poten gezet wordt. “Tuurlijk! Dat houden we tegoed.”
