John en Ida Amersfoort vieren 60-jarig huwelijksfeest met een lach en een traan

ZEEWOLDE - Voor John Amersfoort en Ida Dorresteijn was het maandag 14 augustus liefst 60 jaar geleden dat zij in het door stadsarchitect Dudok ontworpen raadhuis van Hilversum met elkaar in het huwelijk traden. Voorzien van een fraai boeket bloemen kwam burgemeester Gerrit Jan Gorter daarom ’s morgens op bezoek om het diamanten bruidspaar namens de gemeente Zeewolde de gelukwensen over te brengen.

John (82) komt oorspronkelijk uit Velp, Ida (80) uit Hilversum. Toen de twee trouwden, moest Ida in Den Helder haar baan bij de Marva, de vrouwenafdeling van de Marine, opgeven, want de wereld zag er in 1963 nog wel iets anders uit dan heden ten dage. “Ik was twee jaar en drie maanden bij de Marva geweest”, weet de Zeewoldense nog goed. “Maar getrouwd zijn kon daarbij niet voor een vrouw. Dat is nu wel anders. Er zijn tegenwoordig zelfs kindercrèches, moet je nagaan.”

De eerste maanden van hun huwelijk woonde het stel in bij de moeder van Ida in Hilversum. Hier werd ook het oudste kind geboren, een dochter. John was zijn werkzame leven actief bij de Koninklijke Luchtmacht en kok in het Kamp van Zeist te Soesterberg. Na een tijdje op een flat in Soesterberg te hebben gewoond, kreeg de familie Amersfoort een geweldige kans. “Midden in het bos stond een woonhuis”, vertelt John. “Daar woonde een adjudant, maar die ging eruit. Nu zat ik inmiddels bij het africhten van politiehonden en volgens m’n baas wilde er in het weekend weleens een hond uit een van de hokken ontsnappen. Niemand die zo’n hond aan durfde te pakken. Ik zou dat wel kunnen, maar in al die jaren is het maar één keer gebeurd. We hebben er uiteindelijk 25 jaar heerlijk gewoond. Onze kinderen hebben er een prachtige jeugd gehad.”

John, Ida en hun twee kinderen wilden er helemaal niet weg, maar op een bepaald moment kwam een Amerikaans plan uitgerekend op en rond hun stekkie een hospitaal te bouwen. “Toen konden wij wieberen”, aldus John spijtig. “We konden een flatje krijgen, driehoog aan de Van Weedestraat in Soest. Maar dat werd ‘m natuurlijk niet, zeker niet als je altijd zo vrij gewoond hebt als wij. Toevallig kwam in die tijd Zeewolde voorbij.” Het paar kwam in 1990 in Zeewolde-Zuid terecht. Ida zag de verhuizing naar de Flevopolder eigenlijk helemaal niet zitten, maar later wilde ze niet meer weg. “We raakten al gauw ingeburgerd en hebben een geweldige tijd gehad”, neemt ze alle twijfel erover weg.

John en Ida werden actief bij de kookgroep van de SWOZ, gingen jeu de boules spelen bij Les Trois Etoiles en meldden zich aan als lid van het shantykoor De Trossen Los. Verder hielpen de twee in 1992 bij het oprichten van de afdeling Zeewolde van De Zonnebloem. John werd niet alleen afdelingsvoorzitter, maar ook hoofd huishouding en hoofd vakantie. “We hebben 55 reizen begeleid, waaronder een vliegreis naar Mallorca. Ik had er de tijd voor, ik maakte ooit gebruik van de regeling al op mijn 52^e uit dienst te gaan.”

Intussen kwamen er zes kleinkinderen en later één achterkleinkind. Twee ervan zijn ‘op klompjes’. “Bonus”, legt John uit, “maar ze tellen net zo goed mee.” De hele familie was er zondag 13 augustus bij om het diamanten feest te vieren. Ook was er een vriendin van Ida bij, die ze al 63 jaar kent. Er was eerder aan bowlen en steengrillen gedacht. Daar Ida terminaal is, zou dit echter te druk worden voor haar. “Onze schoondochter zit in de catering en verzorgde de hapjes, dat kon prima”, vertelt ze. “Weet je”, vervolgt John, “geluk en verdriet zitten soms dicht bij elkaar. We zijn dankbaar dat we deze dag nog met elkaar hebben mogen meemaken. We gaan geen verstoppertje spelen en hebben samen alles goed doorgesproken, ook met de kinderen. We hebben er vrede mee als het zover is met Ida, uiteindelijk komen we er allemaal voor te staan. We hebben zelfs al liedjes uitgezocht die het shantykoor in de kerk gaat zingen bij het afscheid. Natuurlijk is het heel dubbel, maar het is zo fijn dat we alles sámen nog hebben kunnen doorspreken.”