Laatste voorbereidingen voor verwelkoming eerste bewoners azc aan Bosruiterweg

ZEEWOLDE - De eerste bewoners van het asielzoekerscentrum aan de Bosruiterweg arriveren maandag 11 september. Dan zijn hun appartementen klaar voor gebruik. In de eerste fase gaat het om de komst van tweehonderd asielzoekers. In totaal zullen er zeshonderd op de locatie worden ondergebracht.

Man en macht

Dit voorjaar werd na lang onderhandelen tussen het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) en de gemeente Zeewolde afgesproken dat het asielzoekerscentrum aan de Bosruiterweg zou worden heropend. Oorspronkelijk werd gedacht dat dit in mei reeds het geval zou kunnen zijn. Dat werd over de zomervakantie heen getild. Een tekort aan mensen en materiaal en niet te vergeten het gegeven dat het bouwvakvakantie was, zorgde ervoor dat ook augustus niet kon worden gehaald. Met man en macht wordt er op dit moment gewerkt om ervoor te zorgen dat het park 11 september wel kan worden geopend. Volgens het COA gaat het in eerste instantie om gezinnen uit Syrië, Jemen en Eritrea. De azc’ers worden ondergebracht in appartementen van acht personen. Dat zou één groot gezin kunnen zijn, maar ook twee of drie kleinere. In elk appartement zijn vier slaapkamers die elk zijn voorzien van een stapelbed. De bewoners in het appartement delen verder een keuken met een gastoestel, koelkast en kastjes voor borden en bestek. Ook zijn er een wc, een wastafel en een badkamer met douche. Iedere bewoner krijgt een eigen persoonlijke kast. Begeleiding op het park is er van onder meer VluchtelingenWerk Nederland, GezondheidsZorg Asielzoekers (GZA) en GGD Flevoland.

Gezinnen en nareizigers

Op het azc aan de Bosruiterweg worden alleen gezinnen en nareizigers (gezinsleden van asielzoekers met een verblijfsvergunning) gehuisvest. “Die afspraak is gemaakt tussen het COA en de gemeente Zeewolde”, aldus André Kloosterman, sinds juni adjunct-locatiemanager van het azc is en in die zin de rechterhand van locatiemanager David Korver. “Hoe de verdeling daarvan zal zijn, is moeilijk in te schatten. We zijn helemaal afhankelijk van de bewonerslogistiek en wat er zoal op een dag binnenkomt. Daar hebben wij verder geen enkele invloed op.” De val van het kabinet over de ‘asieldeal’ heeft volgens Kloosterman geen invloed gehad op de vertraging die er optrad bij de heropening van het azc. “COA is heel politiekgevoelig, maar dan hebben we het over asielopvang in het algemeen en niet over de specifieke vestiging in Zeewolde.” Kinderen op het park moeten naar school. Dit najaar zullen zij nog per bus naar en van het schoolgebouw aan de Kortsteel in Zeewolde-Zuid (‘de oude Kiekendief’) worden gebracht en gehaald. Januari 2024 komt er elders op het terrein aan de Bosruiterweg een eigen, permanent schoolgebouw. Op basis van ervaringen schat Kloosterman dat 10 procent van de bewoners basisschoolkinderen zijn. “Dat is heel theoretisch. Strikt genomen zou er ook geen enkel kind kunnen komen, maar uitgaande van die 10 procent komen we uit op zestig leerlingen voor de school.”

Maatschappelijke relevantie

Kloosterman werkte in het verleden in het bank- en verzekeringswezen en kwam later in de zorg terecht. “Ik miste zeker bij dat eerste de maatschappelijke relevantie”, blikt hij terug. “Ik had fantastisch leuk werk en kan niet anders zeggen dan dat het een prachtige tijd was. Je moet het een beetje zien als het maken van een kruiswoordpuzzel. Daar kun je ook heel veel plezier aan beleven, maar in wezen gaat het natuurlijk nergens over.” Bij het COA zegt Kloosterman die relevantie wel te ervaren. “En daarom vind ik dit werk ook zo mooi! Toch proef ik bij mezelf een zekere tweestrijd. Enerzijds zijn we hulpverlener, anderzijds denken we ten onrechte dat we allerlei dingen maar voor de bewoners moeten regelen. Ik persoonlijk heb groot respect voor de mensen die straks op ons park worden ondergebracht. Denk er eens over na wat het voor hen betekent om pakweg helemaal uit Jemen hierheen te komen. Ga er maar aan staan! Vergelijk dat eens met waar wij ons druk over maken... De bewoners zullen hier straks hun leven op hun manier moeten oppakken. Dat begint al op het moment dat ze hun appartement binnenkomen. We hebben het bedlinnen klaargelegd, maar ze mogen zelf hun bed opmaken. Ook moeten ze zelf koken. Natuurlijk helpen en ondersteunen we hen op diverse vlakken, maar ze zullen zolang ze hier zijn hun eigen leven moeten leiden.”