Juf Aag van Keulen ging het liefst concreet met kinderen aan de slag

ZEEWOLDE – Na 31 jaar in Zeewolde voor de klas te hebben gestaan, vindt juf Aag van Keulen het mooi geweest. In december bereikte ze de pensioengerechtigde leeftijd al, maar ze zag het helemaal niet als straf het schooljaar af te maken op basisschool Panta Rhei in de Polderwijk. Invallen wil ze trouwens best blijven doen.

Daltonprincipes

Aag van Keulen werd geboren in het Friese Woudsend (tussen Lemmer en Sneek). Ze deed nog de oude kleuteropleiding en is dus in vakjargon een rasechte ‘klosser’. Ze begon haar loopbaan op een internationale schakelklas in Alphen aan den Rijn. Toen de oudste zoon in 1981 werd geboren, moest ze stoppen met werken. “Zoiets kun je je tegenwoordig niet meer voorstellen, maar dat hoorde bij die tijd”, kijkt Aag terug. “Zo ging dat toentertijd met heel veel vrouwen.” In Hoogeveen vond de juf een nieuwe baan. Daar maakte ze kennis met het Daltononderwijs. De principes ervan gingen met haar mee gedurende haar hele onderwijscarrière. “Kinderen moeten zelfstandig hun taken kunnen uitvoeren. Dat kan niet zonder instructie en samenwerking. Ook moeten kinderen zelf kunnen bepalen welke opdracht ze het eerst willen maken. Die vrijheid is belangrijk. Vertrouwen hebben in het kind is eveneens van groot belang. De leerkracht begeleidt het proces en stuurt waar nodig bij.” Na verhuisd te zijn naar Zeewolde, kwam Aag in 1993 op De Delta te werken. Haar Daltonervaring kwam haar hier prima van pas. “In 2015 gingen we samen met De Kiekendief en ik merkte dat het toen tijd was om naar een andere school te gaan. Els van den Noort was destijds directeur van Panta Rhei en ik kon daar komen werken.”

Vooruitkijken

Juf Aag staat allang niet meer voor de kleuters en ook de middenbouw ligt haar minder. “Ik hield altijd van de gesprekken met kinderen”, licht ze haar voorkeur voor groep 8 toe. “In het laatste jaar groei je dan samen naar het voortgezet onderwijs toe. Nog even en dan moet je ze loslaten. De kinderen mogen leren in zichzelf te geloven. Maar het dapperste blijft toch wel om hulp durven vragen.” Dat de samenleving in de loop der jaren harder en individualistischer is geworden, baart Aag zorgen. Ook moest er (administratief) steeds meer worden bijgehouden. “Ik begrijp dat het nodig is voor andere instanties, maar ik wilde toch vooral altijd concreet met kinderen aan de slag. Daarvoor was ik in de eerste plaats juf geworden.” Aag vond de afscheidsmusicals altijd prachtig en deed jarenlang mee met het schooltoneel, hoe vaak weet ze niet eens precies. “Ik ben iemand van het nu en van de toekomst, ik kijk niet naar wat is geweest.” Vooruitkijken betekent bijvoorbeeld vaker op de kleinkinderen passen. “En invallen wil ik ook echt wel blijven doen, maar dan zonder administratieve rompslomp.”