Na 27 jaar neemt Ben Sonneveld afscheid: “We begonnen als rebellenclub”

ZEEWOLDE – Na 27 jaar in de gemeenteraad zet Ben Sonneveld een punt achter zijn politieke loopbaan. Als langstzittende raadslid van Zeewolde kijkt hij terug op een periode vol verandering, verantwoordelijkheid en idealen die nog altijd overeind staan. “Ik was het in 1999 zeker niet van plan om zolang in de gemeenteraad te gaan zitten.”

Sonneveld stond aan de wieg van Leefbaar Zeewolde, dat begon als actiegroep. “Geen van de oprichters wilde politicus worden. We wilden dat het dorp een dorp bleef. Rust, ruimte en natuur – dat waren onze kernwaarden. Maar al snel merkten we: als je echt invloed wilt, moet je ook beleid maken. Toen we in 1998 in de raad kwamen, ontstond dat besef. Daarvóór waren we eigenlijk toch een soort rebellenclub.”

Van die oorspronkelijke groep is inmiddels niemand meer actief in de raad. “Theun Schaaf en ik waren de laatsten. We blijven betrokken bij Leefbaar Zeewolde, maar de politiek laten we nu over aan een nieuwe generatie. Die is net zo bevlogen als wij destijds, zij moeten het nu op hun eigen manier doen. Ik heb er vertrouwen in dat dat goed komt.”

Fractievoorzitter

Sonnevelds eigen rol binnen de partij was veelzijdig. “Ik was voorzitter toen we in 1998 in de raad kwamen, daarna vanaf 1999 raadslid en bij het aantreden van Rein Zijlstra als wethouder in 2010 tot 2022 twaalf jaar fractievoorzitter. Dat laatste was best zwaar en intensief. Je zit in veel gremia en moet overal contacten onderhouden. Ik was dan ook blij dat Tom Zonneveld die taak in 2022 overnam. Toen kon ik me weer op andere dingen richten.”

Een wethouderschap ambieerde hij nooit. “Het is weleens gevraagd, maar ik had daar nooit zoveel belangstelling voor. Bovendien kon ik het niet combineren met mijn werk als senior onderzoeker en universitair docent aan de Vrije Universiteit.”

Sonneveld vervulde verder tal van andere rollen. “Ik ben drie keer informateur van een nieuw college geweest, voorzitter van verschillende raadscommissies en de laatste jaren vicevoorzitter van de raad. Dan verving ik de burgemeester als die zijn eigen portefeuille moest verdedigen.”

Ook maakte Sonneveld meerdere burgemeesters mee. “Van Tom Viezee tot Bram Harmsma. Gerrit Jan Gorter zat er natuurlijk het langst. Die heb ik met zijn achttien jaar van begin tot eind meegemaakt. Ik was voorzitter van de vertrouwenscommissie en moest zijn functioneren beoordelen.”

G-gebied

Terugkijkend is Sonneveld trots op wat is bereikt. “Onze kernwaarden zijn gemeengoed geworden. De meeste inwoners willen het dorpse karakter behouden. Dat is echt de basis van Zeewolde.” Ook andere dossiers noemt hij met nadruk. “Het azc hier is bijzonder goed ingepast. Terwijl we volgens de Spreidingswet maar 80 asielzoekers hoefden op te vangen, zijn het er hier 600 geworden. Kijk eens hoeveel commotie er in de rest van het land is over een azc in de buurt! En verder is het G-gebied nog steeds groen, daar hebben wij toch in de eerste plaats voor gezorgd.”

Zijn vertrek voelt voor Sonneveld als een logisch moment. “We hadden tien zetels en ik stond op plek acht. Als ik erin was gekomen, had ik dat van harte gedaan. Maar dit is ook een mooie afronding. Het laatste jaar dacht ik vaak: hebben we dit al niet eerder behandeld? Politiek gaat vaak in kleine stapjes.”

Hoewel Leefbaar Zeewolde vijf zetels verloor, blijft de partij de grootste. “Veel mensen geloven nog steeds in onze idealen. Dat is een goed teken. En we hebben nu een jongere fractie. Als het nodig is, sta ik samen met Theun Schaaf en Betty van den Braber klaar om advies te geven. Verder moet de nieuwe garde haar eigen politieke antenne ontwikkelen.”

Met een gerust hart neemt Sonneveld afscheid. “Nee, informateur word ik niet meer”, lacht hij. “Drie keer is genoeg. Ach, van een afstandje blijf ik de politiek zeker volgen.”