Stilte voor de storm
· leestijd 1 minuut Bij de les“Waarom heet iedereen Hendrik, Karel of Willem?”, verzucht dochterlief die tegenover me aan tafel haar toets van geschiedenis zit te leren.
“Tja”, zeg ik terug: “zo zit er in mijn klassen altijd wel een Lotte, Emma, Noah, Daan of Mees. Die hoor je nu heel vaak.” “En ook Mark, Hugo en Jaap zullen jouw kleinkinderen later in de geschiedenisboekjes wel tegenkomen.” Ze kijkt me even vies aan.
Ik hoor het mezelf zeggen: “mijn klassen”. Nee, die klassen ga ik voorlopig niet meer lesgeven. Ik hoopte zo om ze voor de zomer nog te kunnen zien. Maar toen we afgelopen week met een knoop in onze maag het gesprek met de oncoloog hadden was die hoop al snel weg: na de bestraling is er helaas ook chemo nodig.
Ik denk aan dat stel foute cellen, die niet genoeg hebben aan mijn borst en op reis gaan door mijn lijf. Ze worden heus wel gedood. Alleen waardeloos dat dat met chemo moet. En dat ik daar ziek van ga worden.
“Stap voor stap de afgrond door” schrijft een vriendin op een lieve kaart: “vallen, stuiteren, opstaan, wegzakken in het moeras, vechten in het donker, kotsen en weer overeind komen.” De dood in me om zeep helpen. Dat is wat we gaan doen!
Deze twee weken voordat het hele traject begint, voelt als een stilte voor de storm. Dus tijd voor leuke dingen: de verjaardag vieren van dochterlief, theedrinken met vriendinnen, wandelen met m’n lief. Bang zijn voor wat er komen gaat helpt niet; maar het kost wel energie om moedig te zijn. Dus af en toe huil ik lekker even uit. Dat lucht op.
“Mam”, zegt dochterlief, die nog steeds tegenover me zit: “gaan we volgende week, na mijn toetsweek een nachtje naar Rotterdam? Even winkelen nu alles weer open is? Daar ben ik nog nooit geweest. Dan ben je hersteld van de operatie, en precies voor de bestralingen uit.” Ze is goed in het ophangen van slingers in het leven.
“En mam”, gaat ze verder met een big smile: “dan doen we dat gewoon lekker onder schooltijd, dan is het niet zo druk voor je in zo’n stad.”
