Anne Damstra – laatste ambtenaar uit 1984 – wortelde in Zeewolde

ZEEWOLDE – Eind vorig jaar bereikte Anne Damstra de pensioengerechtigde leeftijd. Hij had het op dat moment nog volop naar zijn zin bij de gemeente Zeewolde en liet zich daarom overhalen eerst nog een project af te maken. De dagelijkse fietsrit naar het gemeentehuis zit er vanaf deze week echter alsnog op. Damstra heeft ‘nog geen plannen’ en is ‘vol verwachting’ naar de nieuwe fase in zijn leven.

Zeewolde startte in 1984 met een aantal ambtenaren die samen vanuit Almere waren gekomen. Anne Damstra was op 1 juli dat jaar de eerste die ‘van buiten’ kwam. “Ik had net m’n HTS-diploma Bouwkunde behaald en was in militaire dienst geweest, lichting 82-6”, begint hij zijn verhaal. “Het was recessietijd, de bouw lag grotendeels stil. Maar ik wilde graag in m’n vakgebied aan het werk.”

Internet bestond in de jaren ’80 nog niet, sollicitatiebrieven werden nog met de hand geschreven. “En ik kreeg toen een uitnodiging voor een gesprek in Zeewolde. Ik wist niet eens waar dat lag. Het stond ook nergens op de kaart. Ik fietste naar het dichtstbijzijnde benzinestation en heb daar een wegenkaart gehaald. ‘Zeewolde in aanbouw’ stond erop.”

Eenmaal thuis werd Damstra al gebeld met de mededeling dat hij meteen de volgende week kon beginnen. “Maar dan moest er wel iets worden geregeld met wonen, want ik wilde niet dagelijks op en neer rijden. Ik kwam uit Ferwerd, in het noorden van Friesland. Nu waren ze net bezig met een groot woningbouwproject en zo werd er een huurwoning voor mij geregeld aan de Westergo.”

Er werkten destijds vijftien mensen in het toenmalige raadhuis aan de Dasselaarweg, Damstra was nummer zestien. “En dat inclusief burgemeester, secretaris en bode. Bruins Slot zat trouwens ook in de sollicitatiecommissie, evenals wethouder Jan van Dongen.”

De Fries begon destijds op de afdeling Bouw- en Woningtoezicht en kwam later bij Milieu, Sociale Zaken en (de laatste zeventien jaar) Beheer Openbare Ruimte. “De laatste jaren waren we veel bezig met het opknappen van de oude wijken als Noord en de Edelstenenbuurt. De Botenbuurt komt er nu aan. Het was ook nodig en niet voor niets. Noord bijvoorbeeld ligt er weer prachtig bij. Als ik door die wijk loop, ben ik echt wel een beetje trots.”

Elke vier jaar een ander college betekende vaak ook een nieuwe wethouder met een ander accent. Damstra kreeg daar op zijn manier wel ervaring in. “Je probeerde zo’n wethouder toch een beetje de goede kant op te dirigeren, want zo iemand had vaak ook een eigen politieke agenda. De een had misschien een stokpaardje, de ander een wat ruimere blik.”

Was er in 1984 nog een ‘ons kent ons’-cultuur in Zeewolde, dat zag Damstra in de loop der jaren wel veranderen. “De mensen werden mondiger en kritischer, vooral op wat de overheid doet. In het begin was alles van de gemeente goed, op een gegeven moment kwam alles ter discussie te staan. Op zich niet erg, als het maar begripvol blijft.”

Terug naar Friesland zou na veertig jaar ook nog kunnen, maar dat ziet de nieuwe pensionado niet zitten. “Geen haar op m’n hoofd. Ik heb hier m’n vrouw ontmoet, onze vier kinderen zijn hier geboren, ik heb hier intussen meer roots dan daar. Louise en ik zijn geen van beiden stilzitters, we zien wel wat er op ons afkomt.”