“Boosheid en teleurstelling, maar er zijn ook kansen”

ZEEWOLDE – Een rentmeester en een vertegenwoordiger van Defensie kwamen de negen boerenfamilies uit het gebied tussen Spiekweg en Nijkerkerbrug vrijdag 23 mei vertellen dat hun bedrijf plaats moet maken voor de veelbesproken kazerne.

“Het speelde natuurlijk wel de hele tijd in mijn hoofd dat Defensie bij ons wilde komen”, vertelt Peter van Kats (56), die samen met zijn partner Jolanda Linberger aan het Erkemederpad 10 woont. “Nu hoorden we officieel de reden. Hier hebben ze al veel grond in eigendom. Daardoor zouden ze meer snelheid kunnen maken. We wisten uiteraard ook dat de gemeente de kazerne liever in Oosterwold zag, maar ook dat de gemeente niet zoveel invloed heeft bij Defensie.”

Cor en Tonny van Kats kwamen in september 1981 met hun drie kinderen vanuit de Lopikerwaard en startten hun boerderij aan het Erkemederpad (derde uitgifte Zuidelijk Flevoland). Oudste zoon Peter was toen twaalf, maar hij wist van jongs af aan dat hij later ook boer wilde worden. “Ik ging later in maatschap met mijn ouders en nam de boerderij over in 2000. Mijn ouders gingen toen aan het Middelbeekpad wonen en begonnen daar een paardenhouderij. Jolanda heeft die intussen overgenomen. Zij was 33 jaar voedingsassistente in ziekenhuis St Jansdal in Harderwijk.”

Pacht

De boerderij en de gebouwen zijn in eigendom, verder is alle grond (35 ha) op de locatie in pacht. De Van Katsen hebben daarnaast 14 ha aan het Middelbeekpad in eigendom, 18 ha gronden op de Veluwe en eveneens nog pachtgrond aan de dijk (jaarlijks op inschrijving). Peter: “Bij ons veehouderijbedrijf gaat het om 170 koeien, voor polderbegrippen gemiddeld, voor landelijke tussen gemiddeld en groot.”

Andere toekomst

Alsof het hele stikstofgebeuren al niet voor genoeg stress en onzekerheid zorgde, kwam Defensie december 2022 ook nog eens melden het gebied nabij de Spiekweg op het oog te hebben voor de bouw van een centrale kazerne. Na twee en een half jaar is over dit laatste nu in ieder geval zekerheid. “We kunnen nog een beschrijving maken en die wordt dan bezien door het Rijk”, blijft Peter een slag om de arm houden. “Er werd uitgelegd dat men dan zelfs nog op andere gedachten kan komen. Je moet dan echt met iets komen wat ze nog niet eerder hadden gehoord. Ach, in feite is alles al geprobeerd, maar niets is gelukt.”

Boosheid, teleurstelling…, Peter aarzelt bij deze begrippen. “Hoe gaat zoiets? De toekomst moet ineens anders worden ingevuld. Onze oudste zoon Nick is 21 en bijna van school af. Ik ben nu 56, maar zie ons nog niet binnen vier, vijf jaar vertrekken. Tegen die tijd is de stap naar een nieuwe locatie misschien voor ons beiden gemakkelijker te zetten dan nu. Het is ook een uitdaging iets nieuws te beginnen. De weg ernaartoe is misschien vervelend, hier in de omgeving zijn op die manier ook heel mooi bedrijven gekomen. Ja, die moeten nu ook weer weg, dat is natuurlijk wel heel wrang.”

Nieuwe mogelijkheden

Al met al overheerst het relativerende bij Peter. “Iedereen verhuist weleens in zijn leven. Als je tien, elf bent en je verhuist met je ouders naar een ander dorp, is dat net zo goed ingrijpend. Toen ik twaalf was, vond ik dat ook. Maar het is ook niet zo dat we morgen al weg moeten, hè? Eerst maar eens kijken wat Rijksvastgoed ons te bieden heeft.” Zoon Nick denkt er eveneens op deze manier over. “Aan de ene kant is het lastig. Het liefste zou ik hier blijven, maar ik zie ook nieuwe kansen. Vader heeft, toen hij hier kwam, alles op zijn manier opgebouwd. Mogelijk kan ik dat straks ook doen.”