Monique blijft “Ondanks alles!” een topsporter

ZEEWOLDE — Een persoonlijk drama dat door stugge vasthoudendheid maar geen drama wil worden. Zo zou je het verhaal van Monique Verkroost kunnen noemen. Ze wás een topsporter, en is dat ondanks alles gebleven. Dat ‘alles’ is nogal wat: tot tweemaal toe ernstige fysieke tegenslag, in beide gevallen gevolgd door zo mogelijk nóg ernstiger medische blunders. “Maar topsportmentaliteit zit in je, dat raak je niet kwijt. Nooit!” En zo werd haar verhaal tóch een lichtend voorbeeld, voor donkere januaridagen.

In haar jeugd raakte ze verslingerd aan handbal bij HMS Utrecht. “Binnen de kortste keren landelijk op het hoogste niveau”, vertelt Monique, en lacht breed bij de herinnering daaraan. “Daar had ik, als je dat zo mag noemen, een streepje voor, want ik was toen nog linkshandig..!” Ze diept ter illustratie daarvan een spectaculaire foto op uit een map, waarop ze linkshandig in ‘scoringspositie’ te zien is, terwijl mede- en tegenstanders om en over haar heen duikelen. “Dit was echt wel een mooie tijd, ja.” Alles draaide om sporten, zoals hardlopen, en zelfs een officiële KNVB-scheidsrechtercursus. Ook in het dagelijks werk vond ze haar plek, aanvankelijk in het speciaal basisonderwijs, later het voorgezet speciaal onderwijs: “Voor leerlingen die meer dan gewone individuele begeleiding nodig hebben. Dat was helemaal mijn ding!”

Als handbalster in actie - Eigen foto

Dan slaat het noodlot toe. In 2008 krijgt ze een hersenbloeding, die mede door nalatig (niet…) handelen van de huisarts ernstige gevolgen heeft. Ze raakt linkszijdig grotendeels verlamd, waarbij vooral die krachtige linkerarm het moet ontgelden. “Ja, dat klinkt heftig”, geeft ze toe, “juist die linkerkant. Maar het brein werkt kruiselings. Dit was het gevolg van bloeding aan de rechterkant. Zou het andersom zijn geweest, dan was het spraakcentrum aangetast. Dát was pas erg geweest…” Die nuchtere constatering dat het erger had gekund typeert Monique. Ze zit niet bij de pakken neer, maar leert denken en redeneren in mogelijkheden, niet in beperkingen. “Niet links? Dan maar rechts! Je wordt handig in het ‘omzeilen’ van wat je niet meer kunt, je leert hoe je simpele dagelijkse dingen dan wél voor elkaar moet krijgen. Daarin is het revalidatiecentrum waar ik terechtkwam van grote waarde en invloed geweest. Maar ja, je ontkomt er niet aan dat je dingen moet inleveren. Het gaat niet meer worden zoals het was…”

Monique richt zich op, letterlijk en figuurlijk. Ze doet het zo goed dat ze vanuit het revalidatiecentrum zelfs wordt ‘uitgezonden’ om in 2012 naar de Paralympics in Londen te gaan. “Als toeschouwer, hoor! Maar wat ik daar niet beleefde aan inspirerende dingen! Ik zag met eigen ogen de resultaten van alles waar ik tijdens mijn revalidatie zo druk mee bezig was. Op dat moment ging bij mij de knop om, ‘ik gíng er weer voor’. Echt fantastisch!” In 2014 komt Monique in Zeewolde wonen bij haar huidige echtgenoot Cor van Kuijeren, die ze in 2007 leerde kennen. “Hij is echt geweldig! Hij steunt en stimuleert in van alles en nog wat.” En Cor pareert: “Maar zij is ook mijn voorbeeld, hoor! Geen hardlopen of handballen meer, maar ze  zwemt al jaren vier maal per week, tuiniert en onderneemt van alles. Wordt ‘Het Baken’ verbouwd? Hup, dan vier maal per week voor dag en dauw op, en per busje naar Nijkerk. Zwemmen! Kijk, dát is topsportmentaliteit!”

Ze blíjft zwemmen... - Eigen foto

Dan in mei 2023 een nieuwe medische blunder: wat achteraf in 2009 op hersenscans al was geconstateerd, is nu ondertussen uitgegroeid tot een tumor. “Over zo’n enorme nalatigheid kan je je natuurlijk vreselijk opwinden, maar dat helpt vooralsnog niet. Ik heb me voor nu gericht op de noodzakelijke behandeling: operatie, bestraling, chemo. Die operatie, daar ben ik heel redelijk uitgekomen, en ja, de rest  is niet mis. Snel moe, dus slim omgaan met je energiecurve over de dag, luisteren naar je lijf. Maar nog steeds geldt: niet zeuren over inleveren, maar zoeken naar mogelijkheden. Ik ben niet zielig, ik ben Monique!”

Cor vat het liefdevol samen: “Ze is een voorbeeld, een rolmodel. Ze wil geen meelijwekkend verhaal. Integendeel: haar verhaal gaat over mentaliteit.” Monique besluit: “Laat de rode draad dan maar zijn: probeer zoveel mogelijk! Kom voor jezelf op, en laat je vooral niet piepelen! Er kan je nu eenmaal van alles overkomen in het leven, maar blijf positief. Pluk de dag!” Het nieuwe jaar brengt weer een nieuwe uitdaging, want naast fanatiek zwemmen gaat ze ook duiken, in België. Topsportmentaliteit…