Stichting Hospice Zeewolde: “Het begin is er!”

ZEEWOLDE — Woensdag 1 februari passeerde de akte en was de Stichting Hospice Zeewolde een feit. Daarmee is Zeewolde nog niet meteen een hospice rijk, maar een eerste stap is gezet naar een diep gevoelde en breed gedragen wens: een éigen hospice. “Dat is voor een dorp dat richting de 25.000 inwoners gaat zonder meer een must”, aldus het kersverse bestuur.

Voorzitter Karin Ipema, secretaris Simone Nell-Kerkhoven, penningmeester Gerrit van de Beek en algemeen leden Laura Prins en Mariken Boumeester vormen samen het eerste bestuur van Stichting Hospice Zeewolde. Het tekenen van de oprichtingsakte voelde voor hen als een eerste mijlpaal op een pad waarop nog vele palen en paaltjes zullen moeten worden geslagen. “Jaa”, beamen ze volmondig, “het draagvlak voor een hospice zullen we verder moeten uitbouwen en verbreden, maar hiermee hebben we een concreet en tastbaar begin, en er is alle vertrouwen dat het écht iets gaat worden. Notaris Vriesinga werkte belangeloos mee, en dat beschouwen we als een prachtige start.”

Aanjager van het geheel is Karin Ipema. “Ik liep eigenlijk al jaren met het plan rond”, vertelt ze. “Ik ben van jongs af aan bekend met verlies, met sterven, en dat doet wat met een mens. Op een gegeven moment kwam ik op het punt dat ik dat wilde omzetten in iets praktisch. Tijdens een wandelgesprek met Laura kwam het ineens, als een verrassende oprisping: wordt het niet eens tijd om samen een hospice op te zetten...? Daar hoefde Laura geen seconde over na te denken, en samen raakten we meteen in een fase van dromen over locatie, financiën, die dingen. Zo zijn we begonnen, maar dan moet je van droom naar praktijk. Met meer mensen zijn we toen nader gaan verkennen, kaderen met de achterliggende vraag ‘wat is er allemaal écht voor nodig’, en zo zijn we beland waar we nu staan; de stichting is een feit, en nu kunnen we verder.”

De bestuursleden zijn unaniem in het beeld dat hen voor ogen staat. Ze zien een hospice als een ‘bijna-thuis-huis’, dat laagdrempelig moet zijn en vooral huiselijkheid moet uitstralen. “We zien het als een plek waar je óók zomaar met je rollator even zou moeten kunnen binnenlopen om een bakkie te doen”, zegt Simone. “Da’s een mooi beeld, toch? Het moet een plek zijn, in ons eigen dorp, waar leven en sterven dicht bij elkaar komen, waar zieken de eigenlijke bewoners zijn en wij de gasten, en waar familie, de naasten, kunnen worden opgevangen in een ongedwongen sfeer. Je gunt het iedereen om op die manier afscheid van elkaar te kunnen nemen.” 

Dat een hospice het uiteindelijk grotendeels zal moeten hebben van vrijwilligers staat voor het bestuur wel vast. In weerwil van het lastige vrijwilligersklimaat van dit moment ziet het bestuur dat opvallend zonnig in. “Onze ervaring is dat een hospice, of het nu alleen nog maar een plan is of realiteit, een positief effect heeft op de gemeenschapszin. Er staan al namen op onze vrijwilligerslijst, en die groeit. Er is opvallend veel interesse, en daar zijn we blij mee!” Contactinformatie over de Stichting Hospice Zeewolde is te vinden op www.hospicezeewolde.nl.