John
· leestijd 1 minuut Bij de les“Dat lukt jou toch niet.” Dat zeiden ze vaak tegen John. Ik moest naast hem zitten in klas 4, 5 en 6.
Hij zat dan rechts achter in het hoekje, niet bij het raam, maar in de donkere plek achterin. Altijd. Ik wilde liever naast een vriendinnetje. Maar dat mocht niet. John was een stille. Een kop groter dan de rest. Hij zei altijd eerst “watteh?” als je ‘m wat vroeg. Dus zei je ‘t nog een keer. Hij werd soms heel driftig, en grapjes snapte hij nooit. Onze twee tafels stonden een beetje apart geschoven. Want dat was lekker rustig voor John.
Juf zei: “Als John boos wordt, moet jij ‘m helpen.” “En als hij iets niet snapt, kun jij ‘t ‘m wel uitleggen, want jij bent altijd zo lekker snel klaar met je werk.” Gevleid door het compliment deed ik het braaf. Maar leuk vond ik het niet.
John vond ‘t best. En in de loop van de jaren hoorde het gewoon zo. Hij vroeg ‘t niet eens meer aan de juf of meester, want ik hielp ‘m wel. En zo hadden we soms ook pret samen. Klasgenootjes maakten er natuurlijk opmerkingen over. Dat ik op John was. Wat was ik daar dan boos om.
En jaloers. Want eigenlijk was ‘t leuker om bij vriendinnen te zitten, en met hen mee te giebelen. Of mee samen te werken. En als ik soms de stoute schoenen aan trok om het met juf te bespreken, dan kreeg ik manipulerende antwoorden als “dat is naastenliefde, heb jij dat niet voor een ander over?” Of “ik ben trots op je dat je dat zo goed doet, je wordt vást ook juf later.” En dan kreeg ik een paar extra stickers. Of een ansichtkaart. En droop ik netjes af naar mijn plekje achterin.
De impact van haar woorden was groot. Ik hoop dat John succeservaringen heeft gehad met dingen die hij wel kon. En dat ‘dat lukt jou toch niet’ geen mantra in zijn hoofd werd. Bij mij maalt het ‘heb jij dat niet voor een ander over?’ nog vaak rond als ik moe ben, maar toch geen ‘nee’ durf te zeggen.
Het nieuwe schooljaar staat voor de deur. Ik hoop op weldoordachte, opbouwende woorden van docenten voor hun leerlingen, waar ze van groeien. Op bemoedigende, liefdevolle woorden van ouders naar hun kinderen. En op vriendelijke feedback van ouders naar ons, docenten.
Ik heb online gezocht naar John. ‘t Leek me leuk eens een kop koffie met ‘m te drinken en te horen of hij zich mij herinnert. Ik herkende z’n foto meteen. Durf ik ‘m te bellen? “Nee hè, heb je dat bemoeizieke meisje van de basisschool.”
‘k Ga er toch nog even over denken.
.
