De berg op
· leestijd 1 minuut Bij de lesZe parkeren de auto naast ons. Ook Nederlanders. Vader, moeder en een jongetje van een jaar of vijf. De lucht boven ons is knalblauw. Overal om ons heen zijn de bergtoppen van de Pyreneeën.
Terwijl wij onze bergschoenen aan trekken voor een wandeling en nog een stokbroodje eten, heb ik alle tijd om het gezinnetje te bekijken.
Ook zij zijn druk bezig met hun schoenen en hun stokbrood. Het jochie kwebbelt er lustig op los. Hij ziet er stoer uit met z’n kleine bergschoentjes en Nomad-rugzakje. Af en toe zwaait ie naar ons. Hij vindt een steen die ik cadeau krijg. Ik zit heimelijk te hopen dat ze opschieten want ik moet ontzettend nodig plassen en aangezien er geen toiletten zijn, moet dat achter de auto. En dat lukt niet met zo’n huppelend kind in de buurt.
Als zij eenmaal vertrokken zijn en ik ook klaar ben, vertrekken manlief en ik omhoog. Mijn outfit is stoerder dan ik me voel. Deze bergwandeling is een behoorlijke klim met een meertje als einddoel. M’n conditie is niet zo goed en de chemo’s hebben niet echt bijgedragen aan een sportief lijf. We gaan ‘t zien.
De tocht begint tussen de bomen. Omhoog over stenen. Die even later rotsen worden. Af en toe kronkelt er een stroompje. Verderop klatert een waterval. We komen boven de boomgrens. Het uitzicht is adembenemend.
Ik vind ‘t zwaar. Na vijf passen moet ik soms al op adem komen. Manlief wacht geduldig. Maar stap voor stap komen we hoger en bij elke hoek is ‘t uitzicht anders en mooier.
Opeens horen we ons stoere bergbeklimmertje. Hij zit bij zijn vader op z’n rug. Vanaf deze strategische plek moedigt hij z’n moeder aan, die ‘t klimmen ook pittig vindt. Dan krijgt hij mij in ‘t oog. Ik sta net uit te puffen. “Zet ‘m op. Zet ‘m op”, roept hij me blij toe; “we gaan naar ‘t meer!”.
Dit leuke ventje geeft energie.
Na alle inspanningen bereiken we ons doel. Hoe metaforisch, deze klim. Als ik boven ben komen m’n tranen. Van dankbaarheid dat ik dit weer kan. Van verdriet om verlies. Van weet ik veel.
En net als we op een rots bij het meer neerstrijken, komt m’n kleine vriendje aangelopen. In z’n knuistjes heeft hij een paar bloemetjes. “Kijk, voor jou”, zegt ie stralend.
Zo klein als ie is, geeft hij kostbaar support.
Support is zo fijn onderweg; welke berg je ook te beklimmen hebt.
En die bloemetjes? Die bewaar ik trots, als trofee!
