Bij de les | Wandelende zonnebloemen
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Wandelende zonnebloemen
Ik kom klappertandend en kletsnat uit school gefietst. Het plenst. Een warm bad en thee helpt niet om weer op temperatuur te komen. Ondertussen blaf ik en zie ik scheel van de hoofdpijn. Ja hoor: griep.
Een vriendin zet de volgende ochtend een bosje zonnebloemen in de vensterbank van mijn slaapkamer. Lief. “Ze waren in de aanbieding ‘2 halen 1 betalen’ dus die tweede is voor jou.” Ze verlaat snel ons huis: “Doei, ik heb geen zin om ’t ook te krijgen.”
Ze weet dat ik zonnebloemen bijzonder vind. Vooral die uitgestrekte velden vol in Frankrijk. Elk jaar als we er langs rijden hopen mijn kinderen dat ik net slaap ofzo, want tot hun ergernis moet en zal er een foto van komen. Ik leerde eens dat jonge zonnebloemen hun bloemknoppen overdag met de zon mee draaien.
’s Morgens wijzen ze naar het oosten en ’s avonds naar het westen. En gedurende de nacht draaien ze weer terug naar het oosten zodat ze weer klaarstaan als de zon opkomt. Heel bijzonder. En als de bloem groot is, dan doet ie dat niet meer en blijft de bloem naar het oosten staan. Er is zelfs een naam voor: heliotropisme.
Op school verzucht een leerling dramatisch, vlak voordat ze de plensbui in moet: “Mevrouw, ik weet al amper meer hoe het voelde om zonder jas in de zon te fietsen en het is pas een week geleden.” In mijn achterhoofd hoor ik mijn moeder vertellen dat de herfst zo mooi is; kastanjes zoeken, kleurenpracht en wandelen door de blaadjes. “Leer maar genieten van wat er nu is.” De zon waardeer je pas na dagen regen. En een warm bed pas als je er met griep in ligt. “Je hebt gelijk mam.”
Kijkend naar het bosje in mijn vensterbank denk ik dat ik ook lijd aan dat heliotropisme. Het liefst hef ik namelijk ook mijn hoofd ’s morgens naar de zon en draai lekker mee gedurende de dag. Want zeg nou zelf: er is toch niks aan om je hoofd omhoog te wenden in zo’n plensbui als vandaag? Misschien na vier glazen wijn. Maar dan zie je waarschijnlijk toch al geen zon meer.
Op magister zie ik dat mijn klas van woensdag het 2e uur negen zieken heeft: nog meer wandelende zonnebloemen.
En terwijl ik hoestend van mijn gemberthee met honing drink, denk ik dat ik maar in bed blijf tot de zon weer schijnt.
