Juf Dicky krijgt na 30 jaar ’t Wold meer tijd voor kleinkinderen en kamperen
· leestijd 1 minuut Algemeen InstagramZEEWOLDE – Juf Dicky is na dertig jaar ’t Wold toe aan een nieuwe fase in haar leven. Ze gaat met vervroegd pensioen en verheugt zich op de extra tijd die ze voortaan krijgt voor haar drie kleinkinderen en kamperen.
Dicky van der Heyden-van Ommeren zat meer dan de helft van haar leven in het onderwijs. Na de geboorte van haar zoon Leon zat er eind jaren ’80, begin jaren ‘90 een kleine onderbreking in. Daarvoor had ze vijf jaar op basisschool De Wegwijzer in Putten gewerkt. Toen Leon vier werd volgde een onverwachte rentree. “Hij ging naar basisschool De Richtingwijzer en kwam in een hele grote kleuterklas terecht”, vertelt Dicky. “De school had wel veel ruimte, maar geen formatie voor een extra leerkracht. Ik heb toen een tijdje vrijwillig de ochtenden een groepje kleuters gedraaid. Dat was heel erg leuk. Ik kwam zodoende toch mooi weer in het onderwijs terecht.” Het jaar erop kreeg Dicky een telefoontje van Gerrit Wolthuis (wie kent ‘m niet?), de eerste directeur van basisschool ’t Wold. “Of ik hem even uit de brand kon helpen met een groep 8. Dat even werd dertig jaar!”
Dicky werd een breed inzetbare leerkracht op de school aan de Flevoweg, ze stond in de loop der jaren afwisselend voor alle groepen (op de kleuters na). “Ik vond het altijd leuk om na een paar jaar weer een andere groep te hebben”, kijkt de afscheidnemende juf terug. “En weer nieuwe leerstof, andere leeftijdsgroep…”
Van tijd tot tijd een andere groep betekende met dezelfde regelmaat een andere (duo-)collega, want Dicky werkte parttime. Meester Chrétien (Candel) noemt ze als eerste. “Natuurlijk”, lacht de nieuwe pensionado. “Maar ook Anneke, Dianne, Lenette, Margreet, Julia en het laatste jaar Iris.” Dat Dicky nu stopt, heeft weliswaar met haar eigen leeftijd te maken (ze is bijna 66) en ook met het feit dat haar man Rob al enige jaren met pensioen is, maar zeker niet omdat het lesgeven niet leuk meer was. “Er zijn ook andere leuke dingen, zoals de kleinkinderen en kamperen. We passen op maandag standaard al op onze kleinkinderen Leah, Casper en Lyam. Verder hebben we een hond, dus lekker veel wandelen. We houden erg van fietsen. De hond gaat dan in de kar mee. En niet te vergeten kamperen, lekker met de caravan eropuit!”
Gevraagd naar wat ze het meest zal missen, is het antwoord ‘natuurlijk de kinderen’. “Heerlijk om er elke dag voor hen een fijne dag van te maken, ze iets te leren en een stapje met ze mee te lopen op weg naar ‘groot’ worden. Maar zeker ook de collega’s, met sommigen heb ik heel lang samengewerkt!”
