Bij de les | Een voetballer in de familie

Wekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.

#bijdeles #zeewolde

Mijn vader houdt van voetbal. Maar wij; mijn broer, zus, moeder en ik niet. Arme pa. Op zondagavond wilde hij in mijn jonge jaren graag Studio Sport kijken. Maar werd dan verbannen naar de keuken. Wij waren in de meerderheid.

En ook nu is bij ons thuis voetbal niet echt een gespreksonderwerp. Totdat dochterlief met een heuse voetballer thuis kwam. Eentje die speelt in het eerste van Zeewolde. En dat is serieuze koek. Zo horen we over gespecialiseerde verzorging van het team, over trainingskampen en een spelersbus. Een nieuwe wereld kwam ons huis binnen.

Belangrijke wedstrijden kijkt hij op zijn telefoon tussendoor zelfs tijdens een theatervoorstelling of een etentje, en vertelt enthousiast over zijn wedstrijden. En zo stond ik, die nog steeds niet weet wat buitenspel is, met manlief hem onlangs fanatiek aan te moedigen op het voetbalveld.

Afgelopen weekend hadden ze een belangrijke wedstrijd. Bleven ze in de tweede klasse of niet? Volgens Mannes (sportverslaggever bij de Actueel) was dit een wedstrijd waar ik zéker moest gaan kijken én een column over moest schrijven. Want dat was echt heel spannend. Drie honderdvijftig supporters kwamen in bussen om te juichen in blauw-wit. Ze wonnen met 4–0 en het feest was compleet.

Ik betrapte me erop dat ik opzocht wat de Stentor over deze wedstrijd schreef en of mijn a.s. schoonzoon nog in beeld kwam bij Omroep Flevoland. Het moet niet gekker worden. Mijn vader aanschouwt het met enige tevredenheid. Jarenlang probeerde hij ons warm te krijgen voor dit spelletje, en nu heeft zo’n jonge knul dit in no-time voor elkaar. Oké; ik word geen voetbalkenner. Maar ik kijk nu zo af en toe wel mee. Ik deed zelfs mee aan een poll op school met voorspellingen van het WK. Maar dat was omdat er een borrelpakket mee te verdienen was.

Als de column gepubliceerd wordt is de uitslag Nederland – Japan al bekend. Nu nog niet. Samen met mijn vader ga ik zo de wedstrijd bekijken bij vrienden met een groot scherm, oranje en bier. En stiekem geniet ik denk ik nog meer van zijn fanatisme dan van de wedstrijd zelf. En van zijn vaste vertrouwen dat Nederland nu toch echt wereldkampioen gaat worden. Al roept hij dat al sinds mijn geboorte.