Griep
· leestijd 1 minuut Column Instagram“Mevrouw, heeft u de toets al nagekeken?” Ik kom net m’n auto uit. Er staat een leerling voor m’n neus. “Ja”, knik ik, “nagekeken!”. Hij loopt met me mee de school in en vraagt nog wat door. Dan begint m’n mentorles. Een volle les. Ook de lessen erna zijn druk. De storm die buiten woedt, lijkt in de lijven van dertig pubers te zijn gekropen. De helft is verkouden en proest openlijk alle beestjes naar de andere helft die nog hoestvrij is. Dan is ‘t pauze en ook nu lopen leerlingen m’n lokaal binnen met vragen. De rest van de dag verloopt chaotisch. Met een vechtpartij op de gang en een meisje dat moet overgeven.
Mijn eigen verkouden hoofd slibt inmiddels dicht. En opeens ben ik het zat. Ik zet de klas aan het werk en haal een kop thee in de personeelskamer. “Hé!”, zegt een leuke collega die ik al even niet heb gesproken, “hoe gaat ‘t?” Ik wil eigenlijk niet praten en mompel dat m’n klas wacht en schiet de wc in. Met m’n kop thee nog in m’n hand plof ik op ‘t toilet. Ik wurm me uit m’n trui want de opvliegers tieren welig. Hup, deur op slot. Rust.
Ik herinner me een moment toen de kinderen jong waren. Dat ik me op een hectische dag thuis een keer in het wasmachinehok heb verstopt met koffie en chocola.
Als ik weer terug kom in mijn klas doen ze net of ze keurig hebben doorgewerkt, maar dat is niet zo. Kan me ook niet zo veel schelen. M’n theemomentje was top. Als ik, na nog twee lesuren, richting uitgang loop, roept de conciërge of ik een leerling mee wil nemen. Haar fiets is stuk. Inmiddels voel ik me koortsig en denk dat de griep me te pakken heeft.
Een gezellig babbelende meid komt op me af. “Oh wat fijn, mevrouw! Het zit zo: m’n stiefvader zou me halen…” En terwijl ze me een heel verhaal wil vertellen zegt ik ferm: “Je mag mee, maar m’n hoofd ontploft bijna, dus mondje dicht!” Ze kijkt me vreemd aan, maar loopt dan in stilte mee naar m’n auto.
Manlief had vorige week de griep, en de kinderen hebben ‘m behoorlijk gepest met de mannengriep. Maar op dit moment voel ik me net zo zielig als hij en roep bij binnenkomst: “Haal maar patat of zo, ik ga naar bed”. En daar… kom ik voorlopig niet meer uit!
