Gender-verandering
· leestijd 1 minuut Bij de lesEr stonden twee meiden te liften. We kwamen uit een bergdorp en er was maar één haarspeldbochtenweg naar beneden naar het stadje. De meiden moesten nog een eind en we stopten. “Oh wat leuk dat net jullie stoppen”, zegt het ene meisje, “wij zijn namelijk ook Nederlanders.” Ze stappen achterin en ze vertellen dat ze op een retraite zijn in de bergen en nu wat inkopen willen doen. Wij zijn nieuwsgierig wat ze dan zoal doen op zo’n retraite en vrolijk leggen ze van alles uit.
Na een tijdje zien we nog iemand op de weg lopen, alleen gaat hij de berg op. De meiden uiten herkenning “oh kijk, ook lopend! Hun bus was zeker al weg.” Ze zwaaien. Ik kijk nog eens achterom. Ik zag toch echt maar één persoon lopen. “Was hij niet alleen?”, vraag ik onnozel, “je zei ‘hún bus’.”
Ze grinniken. “Nee, hun is non-binair.”
Oh ja. Dat heb ik gelezen. Dat je ‘hen’ gebruikt als voornaamwoord om één persoon aan te duiden, als diegene zich geen man of vrouw voelt.
In mijn spiegels zie ik hen de berg opsjokken.
Dit voorval schiet in mijn gedachten als ik op mijn eerste werkdag een jongen begroet. Hij vertelt me dat hij deze zomervakantie in transitie is gegaan en nu een andere naam heeft. Of ik die voortaan wil gebruiken. Wat een nieuwe, ingrijpende fase voor zo’n puber van 16.
Als de klas aan het werk is bekijk ik zijn gezicht eens goed. Haar gezicht. Wat een dilemma’s, kopzorgen en vragen zijn er door dat hoofd gegaan.
Ik pak mijn iPad er even bij, nat van het zweet door mijn zoveelste opvlieger. De hormoonkuur die ik, na de chemo, nu nog slik, gooide me dit jaar meteen in de overgang. Met een scala aan nare bijwerkingen op de koop toe. De stemmingswisselingen zorgen vaak voor tranen en de pijn in gewrichten maken dat ik me oud voel. Alles tegen de kanker; léven wil ik. Dus slik ik braaf mijn hormoonpillen.
Ik zoek op: ‘hormoonbehandeling genderdysforie’ en lees wat de hormonen met haar gaan doen. Ik schrik er van. Volop léven; dat is ook wat zij nu wenst. Anders ging ze hier niet voor. Maar wat een weg! Eenzaam ook.
Die heeft wel wat anders aan haar hoofd dan stappen, huiswerk en slechte wifi. Wat weet ik er eigenlijk van. En na het lezen van wat artikelen weet ik eigenlijk nog niks.
Maar wat ik wel weet is dat zij heel wat knipogen van me kan gebruiken dit jaar.
Met gemeenschappelijke opvliegers tegen onzichtbaar verdriet.
