Broodtrommels
· leestijd 1 minuut Bij de lesHet is lunchpauze en ik heb pauze-surveillance.
Alle docenten worden één keer per week voor zo’n surveillance ingezet. Elk op een andere aangewezen plek.
Ik loop wat heen en weer op de eerste verdieping; mijn terrein deze pauze. Knik naar een paar leerlingen. Als ze zien dat ik kijk, rapen ze hun koekverpakking braaf van de grond.
Ik zie een vrije tafel en bedenk dat dat beter is dan mijn heen- en weer geloop. Ik kan er prima op zitten en alles goed overzien.
Ik heb een hekel aan deze surveillance. Rond lunchtijd, na een ochtend vol lessen, ben ik toe aan een pauze. Ik wil gewoon even lekker zitten, alleen met mijn broodje.
Terwijl ik mezelf zielig zit te voelen valt mijn oog op een groepje leerlingen. Ze zitten schuin voor me in een kringetje op de grond. Gezellig te kletsen en te lachen. Hun broodtrommels voor hun neus. Nu is mijn aandacht pas goed getrokken. En wel naar de inhoud van die broodtrommels.
Op hun leeftijd vulde ik mijn broodtrommel elke dag met vijf boterhammen: twee met kaas, twee met worst en één met appelstroop. Op vrijdag een gebakken eitje.
Die vijf boterhammen pasten eigenlijk niet in die platte blauwe brooddoos, maar met wat proppen ging het net. Waardoor er altijd appelstroop op de worst geperst zat en kaas op je ei.
Maar wat ik nu zie is verre van geperst. Dit zijn kunstwerkjes. Eén meisje heeft haar brooddoos vol sushi. Geen stokjes, maar wel een los bakje met sojasaus.
Bij de ander zie ik een brooddoos vol kleine bakjes: met nootjes, olijven, stukjes paprika en iets groens dat eruit ziet als zeewier. Maar het kan ook geraspte komkommer zijn.
De volgende harkt met een vorkje steeds een hapje tonijn uit een blikje op zijn zaden-cracker.
Eén heeft een warmhoudbeker. Ze doopt er reepjes brood in. Ik vermoed een soepje. Twee anderen eten een salade.
Mijn aandacht wordt opgeëist door een paar ruziemakers.
Eenmaal terug op mijn tafeltje zie ik een jongen op de grond zitten. Met zijn ene hand swipend op zijn telefoon. Zijn andere hand in een zak chips.
Naast hem eet er net één een zak m&m’s leeg.
En zo gaat, al glurend, mijn surveillance, heel vlot voorbij.
Met het schrijnende contrast van de sushi-box tegenover de zak chips op mijn netvlies, eet ik snel mijn eigen broodje op. De les begint.
